प्रयागच्या फ़ँक्टरीत जायला मिळणार म्हणून साखरेला खुप आनंद झाला. ह्याच दिवसाची ती खुप आतुरतेने वाट पाहत होती. लहान मुले साखरेला खुपच प्रिय होती आणी आता तर तिला लहान मुलांची ओढ़ लागली होती. बेळगावच्या " रेणुका शुगर"च्या कारखान्यात स्वच्छ आंघोळ करून, पांढऱ्या रंगाची साडी नेसून, गोणपाटात स्वतःला सजवून ती प्रवासाला निघाली. या कारखान्यातुन प्रवासाला निघण्याची साखरेची ही काही पहिली वेळ नव्हती, या आधी सुद्धा कधी कुणाच्या चहात, खीरित, गोड़ी निर्माण करायला तिला धडपड़ाव लागत असे. तिला पण लोकांच्या आयुष्यात गोड़ी निर्माण करायला खुप आवडत असे.अस असलं तरीपण आज प्रयागची गोष्टच काही वेगळी होती. इथ येण्यासाठी साखर नेहमी आसुसलेली असे.
तिन दिवसांच्या प्रवासांनंतर प्रयागच्या आवारात एक ट्रक आला होता. इथे असणाऱ्या हमाल लोकांनी आपल्या डोक्यांवरचे फेटे काढून,शर्टाच्या बाह्या वर सरसावत साखरेच जंगी स्वागत केलं. तिच्या बऱ्याच दिवसाच्या प्रतीक्षेचा अंत झाला होता म्हणून साखर खुप खुश होती.नाचत गात हमाल लोकांच्या खान्द्यावरून ती गोडाउनकड़े निघाली. तिच्या खुशीच आणखी एक कारण होतं. तिचा जीवाभावाचा मित्र तिला इथेच भेटणार होता,तो म्हणजे " लिक्विड ग्लुकोझ ".त्याचे आणी साखरेचे प्रेमाचे किस्से जगभरात मशहूर होते. ' लिक्विड ग्लुकोझ' ला ती प्रेमाने ' एल जी' म्हणत असे. हा एल जी दिसायला खुप गोंडस होता. तशी साखरे इतकी गोड़ी त्याला नसली तरी स्वभावाने खुपच साधा होता. कधी कुणाला दुखावायचा नाही, त्याचं सर्वांबरोबर पटत असे. त्याच्या ह्याच स्वभावावर तर साखर भाळली होती. 'एल जी' ला पण साखरेच्या आगमनाची चाहुल लागली होती. ' बटर' ने ' वनस्पति तुपा'ला तसं सांगताना एल जी ने गपचूप ऐकलं होतं. तोही खुप उत्सुक होता. एका छोट्या मुंगीला त्याने बोलावलं आणी साखरेला एक चिठ्ठी पाठवली. तस प्रयागच्या आवारात खर तर मुंगीलाही शिरायला वाव नव्हता पण ह्या मुंगीला त्याने आपल्याकड़े असणाऱ्या गोड रसाची लालूच दाखवली होती. प्रयागमध्ये शिरण अवघड होतं पण तरीही त्या मुंगीने एका रात्री धाडस केलं आणी ती एका छोट्या भोकातून जीव मुठीत घेवुन आत शिरली. साखरेला चिठ्ठी वाचून इतका आनंद झाला की तिने आपल्या गळ्यातला साखरहार काढून मुंगीला बहाल केला.साखरेचा प्रिय सखा 'एल जी' तिला लवकरच भेटणार होता. सोमवारी सकाळी सहाला त्याने तिला "रियाक्टर" बागेत बोलावलं होतं. साखरेला आता त्या दिवसाची ओढ़ लागुन राहिली होती.
सोमवारची सकाळ उजाडली. साखर तयार होवून निघाली त्या रियाक्टरकड़े. बागेत शिरताच मात्र तिला 'पाणी' दिसलं. हे 'पाणी' तीथ आधीच येवून थांबलं होतं. पाण्याच तीथ येणं साखरेला अजिबात आवडल नाही.अगोदरच पाणी आणी साखरेचा छत्तीसाचा आकडा. त्यात हे पाणी एकदम धूर्त होतं. साखरेविषयी काही बाही सांगुन एल जी च्या मनात ते सारखं विष कालवत असे. गोड गोड बोलून कुणालाही वश करण्यात त्याचा हातखंडा होता. एल जी आणी पाणी प्रयागमध्ये एकत्र रहात असत. एल जी ला पाण्याचा हा स्वभाव माहीत होता,पण काय करणार त्याचा नाईलाज होता. आल्या आल्या पाण्याने साखरेवर जाळं टाकायला सुरवात केली. एल जी बद्दल कागाळी करायला सुरुवात केली. त्याने साखरेचं इतकं डोकं फिरवलं की एल जी आल्यावर साखरेने त्याच्यावर आगपाखड करायला सुरुवात केली. वातावरण तापू लागलं. पाण्याने मात्र आता सरडयासारखा रंग बदलला. हा पाण्याचा आणखीन एक गुणधर्म होता. जशी परिस्थिति असेल तस ते वागायचं,जसं भांड असेल तसा आकार घ्यायचं. कुठल्याही रंगात रंगत असे. इकडची गोष्ट तिकडे करणे, दुसर्यांचे कान भरणे, यात त्याचा हातखंडा होता. 'एल जी'ची बाजू घेवुन त्याने साखरेला एकटं पाडलं. तपमान ८० डिग्री पर्यंत वाढलं. साखर काही हार मानायला तयार नव्हती. 'सोडियम सिट्रेट', 'फ्रूट पावडर' वगेरे मंडळींनी शांतता राखण्याचा खुप प्रयत्न केला. पण तिघेही इरेला पेटले होते. आतापर्यंत साखरेला कळून चुकलं होतं की पाणीच या कलहाला कारणीभुत आहे, तिने आपला मोर्चा आता पाण्याकड़े वळवला, 'एल जी'च्या पण आता लक्षात आलं की पाण्यानेच हे सगळ घडवून आणलं आहे. वातावरण तापत चाललं होतं. 'एल जी'ने पण साखरेची बाजू घेतली. तापमान १४३ डिग्री पर्यंत वाढलं. दोघांना एकत्र झालेलं पाहून पाणी भांबावून गेलं. पळ काढण्याशिवाय त्याच्यासमोर काही पर्याय राहिला नव्हता. पाण्याच्या निघून जाण्याने शांतता झाली. साखरेने एल जी कड़े हळूच पाहिलं आणी नजरेनेच माफ़ी मागितली. एल जी गालातल्या गालात हसला. दोघांच्या आयुष्याला नवी दिशा मिळणार होती. दोघे एकमेकांकडे बराच वेळ पाहत राहिले. मग साखरेने 'एल जी'च्या कानात तिची इच्छा सांगितली. त्यालाही ती कल्पना खुप आवडली. त्यासाठी त्यांना एल जी च्या एका मित्राची म्हणजे डॉ.'सिट्रिक अँसीड'ची मदत होणार होती. दोघे त्याच्याकड़े गेले. लहान मुलांकडे छोट्या छोट्या गोळ्यांच्या रुपात जाण्याचा विचार ऐकुन डॉ.सिट्रिक अँसीड तयार झाला. त्याला पण लहान मुले खुप आवडत. पाण्याबरोबरच्या भांडणामुळे ह्या दोघांच्या संसारात एक आंबटगोड चव निर्माण झाली होती. पण आता मात्र त्यांच्या प्रेमाचा सुगंध सर्वत्र दरवळू लागला होता. मग डॉ.'सिट्रिक अँसीड'च्या मदतीने ह्या दोघांनी अनेक छोट्या छोट्या गोळ्यांन्ना जन्म दिला. आपल्या असंख्य मुलांना पाहून, साखर आणी 'एल जी'ला खुप आनंद झाला. त्यानी मग सर्वांसाठी प्लास्टिक ल्यँमीनेटचे रंगेबिरंगी छान छान कपड़े घेतले. प्रत्येकाला हे कपड़े घालून बाजारात रवाना केलं. 'नटखट मँगो' , 'वाईल्ड बनाना', 'मँगो डीलाईट', ऑरेंज जोश', 'पाइनापल पंच' , वगेरे नावाने ' कँडीमँन ' चं साम्राज्य निर्माण केलं. या गोळ्यांच्या रुपात लहान मुलांकडे जाण्याचं साखरेच स्वप्न आता पूर्ण होणार होतं.
एका पानवाल्याच्या दुकानात लहान मुलांच्या प्रतिक्षेत किती वेळ गेला ते "कँडीमँन" नावाच्या पेपरमिंटच्या गोळीला कळलं नाही. दुरून दोन मुलं येताना पाहून ती खुश झाली. आज आपल्या आई बाबांच स्वप्न पूर्ण होणार म्हणून तिच्या डोळ्यात आनंदाश्रू तरळले. त्या मुलांनी गोळ्यांच्या डब्यावरून एक नजर फिरवली आणी "कँडीमँन" पेपरमिंटच्या गोळीकडे बोट दाखवलं. दोन रुपये त्या दुकानदाराच्या हातावर टेकवून चार गोळ्या घेवून ती मुले शाळेकडे निघाली. त्यांच्या मुठीतली ती गोळी स्वतःला धन्य समजत होती. तोंडात शिरताच तिच्यातली साखर विरघळू लागली आणी त्या मुलांच्या तोंडावर एक प्रकारचं समाधान दिसू लागलं. ह्याच दिवसासाठी साखरेने एवढा खटाटोप केला होता. आज ती खुप खुश होती. लहान मुलांच्या जीवनात तिने गोड़ी निर्माण केली होती आणी आज तिच्या आयुष्याचं सार्थक झालं होतं.