माझा पहिला वहिला विमान प्रवास....
पंकजकडे हैदराबादला जायच होत. त्याने विमानाच टिकिट काढल होत. हैदराबादला मासे मिळत नाहीत म्हणून मुंबईचे मासे तिथे नेवून खावेत अस ठरल होत. त्याची खरेदी झाली आणी ' मोहरी आणी पापलेट 'हे नवे पाहुणे आमच्याबरोबर विमान प्रवासाला तयार झाले. विमानात बसण्याचा योग आहे अस म्हटल्यावर ज़रा खिश्याला कापूनच आले .आल्या आल्या त्यांची चांगलीच सरबराइ झाली . मी मम्मी पप्पा आणी मावशी असे आम्ही ४ जण निघालो होतो. मुंबई म्हटली की गर्दी ही आलीच. गर्दीतून लटकत आम्ही घाटकोपर गाठल. टेक्सीला साद घातली आणी ' डोमेस्टिक एयरपोर्ट हं, नही तो इन्टरर्नशनल ले चलेगा ', अस त्या मळकट टेक्सीवाल्याला जरा रुबाबात सांगितल. अर्थात विमानतळावर जाणारे म्हणजे आयतेच चालून आलेले बकरे अशी त्याची समजूत असल्याने माझा हां रुबाब मला १६० रुला पडला. बाहेरच उभ्या असणार्या ट्रोलीवर आमच सामान चढ़ल आणी मोठ्या मुश्कीलीने ट्रोली ढकलत आम्ही विमानतळात शिरलो . मला नंतर कळल की त्या ट्रोलीच्या वर एक फ्लेपर असतो आणी तो दाबल्या शिवाय त्या ट्रोलीचा ब्रेक्क सुटत नाही. मी ब्रेक लावलेल्या स्थितीत ती ट्रोली महत्प्रयासाने ढकलत होतो. नवखेपणाचा पहिला फटका. तिथल्या काही लोकांनी ' काय गावठी आहे हा ' अश्या काहीशा नजरेने पाहिल. तो फ्लेपर दाबुन गाडी रुळावर आली. मी चेक इन च्या काउंटर वर उभा राहिलो, तिथे असणारयानी मला सामान स्कैनिंग करणारयांच्याकडे पाठवल. पुन्हा त्याच नजरा.. सामाना बरोबर हँड्स ब्यागा पण तिथे ठेवल्या, ते मशीन फक्त मोठ्या ब्यागा खातं हे तेंव्हा कळल. मागे उभ्या असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल.... टिकिट काउंटर वर सुन्दर मुली का बसवतात... " विंडो सिट हवी, मधली नको " ही इंग्लिश मध्ये घोकून पाठ केलेली वाक्यं विसरलो आणी एकाच विंडो सिट आणी बाकीच्या मागच्या मधल्या जागा.. गळ्यात पडल्या.
पुढे आणखी सिक्युरिटी चेक, इथ तरी त्या नजरा नको अस ठरवून सुद्धा आमच्या कडच्या पिशव्यांवर ते कसलेसे टैग लावायचे राहून गेले, अश्या नवख्यांची त्याना सवय असल्याने त्यांनी आम्हाला टैग दिले आणी आमच्या सामानावर बांधून आमच्यावर उपकार केले.
बोइंग ९ डब्ल्यू ४५१ नं च हैदराबाद ला जाणार विमान स्टेशन वर लागल्याची घोषणा झाली. आमच टिकिट पुन्हा चेक झाल आणी आम्ही एका बस समोर उभे राहिलो. पैसे भरलेत ना भरपूर मग स्टेंडिंग जायच कशाला ? बस सोडली, पुढची बस पुढ्यात येवून उभी राहिली, रेल्वेत जागा पकडतात तश्या घाइ घाइने जागा पकडल्या. त्या गाडीत जेमतेम ५ - ६ च जागा होत्या आणी आम्हाला जागा मिळाल्याने धन्यता वाटली. मागे उभे असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल. ५ मिनिटात विमान दृष्टीपथात अल आणी बसचा दरवाजा खाडकन उघडला गेला.आम्ही विमानाकडे पोहचलो, त्या नील आर्मस्ट्रोंगला चंद्रावर पहिलं पाउल ठेवताना जस वाटल असेल तस मला वाटल. २० ए ,बी, सी, डी मी जागा शोधल्या. सिट बेल्ट हा आणखिन एक त्रासदायक प्रकार, एका बाजुच्या पट्ट्यामध्ये दूसरी बाजू घुसवली , जिथून म्हणुन घुसवता येइल तिथून, ती आत ढकलली तरी ती अडकेचना, मग मी मागुन पुढून खुप प्रयत्न केला पण काही केल्या ती अडकेना. शेवटी खुट झाला आणी मी बांधला गेलो. आता बांधल तर खर पण उघडायच कस ? चक्रवृहात अडकलेल्या अभिमन्युच्या वेदना अनुभवल्या. त्या फ्लेपरला फटकावल तर त्याचा वरचा फ्लापर वर आला आणी मी चक्रव्यूह भेद्ला. गाडी म्हणजे विमान हलल. आमच्या बाजुच्या विंडो सिट वर कुणीही नव्हता आणी गाड़ी सुटली तेंव्हा कुणी येणार नाही अस म्हणत मी ती सिट पटकावली, पप्पान्नी मग मागची एक विंडो सिट पटकावली. लोकांच्या नजराना भिक न घालता आम्ही पहिल्या विमान उड्डाणाला तयार झालो.
विमान हवाइ पट्टी वर येवून थांबल. कानात कापसाचे बोळे गेले, हवाइसुन्दरींच्या हातातून पेपरमीन्ट च्या गोळ्या घेतल्या. पुन्हा खर खर सुरु झाली आणी विमानाने वेग घेतला, काही सेकंदात वेग भरमसाट वाढला आणी आम्ही जमिन सोडली. काही क्षणात ' अरेबियन नाइट 'च्या अलिफ़ लैलात शहर, माणसं जशी लहान होतात तशी ही मुम्बापूरी लहान झाली. मोठाल्या बिल्डिंगी गाड्या क्षणात पायाने चिरडून टाकाव्या इतक्या लहान झाल्या. थोड्याच वेळात मुंग्या मोठ्या वाटाव्या इतक्या लहान झाल्या. अप्रतिम, सुंदर, काय तो देखावा डोळ्यात मावेचना तो मुंबई चा गोलाकार आकार, अगदी नकाशा पाहिल्याप्रमाने दिसू लागला. विमानाने तीव्र वळण घेतल आणी ते समुद्रावर आल. समुद्र चमचाभर पाण्यासारखा दिसू लागला, कुणीतरी रांगोळी काढावी तसे ते रस्ते झाडे झुड्पे, आणी डोंगर दिसू लागले, विमानाची उंची सातत्याने वाढत होती. थोड्याच वेळात आम्ही ढगांच्याही वर आलो होतो. ढगांच्या मधून ती सुंदर रांगोळी पहात होतो.
ते इंट्राफ्लाएट इंस्ट्रक्शन सुरु झाल होत. सिट बेल्ट, फुगवणारी पिशवी वगेरे, समजावून हातवारे करत सांगत होते. पेट पूजेसाठी काहीतरी आणल जात होत. वेज की नॉन वेज अशी विचारणा झाली, मी नॉन वेज मागवल. चिकन स्यांडविच, रसमलाई, आणी इटूकल्या पिटूकल्या बेचव इडल्या पदरात पडल्या. कोफिचे तर तिन तेरा वाजलेले. कोफी वेगळी, दूधपावडर वेगळी,आणी साखर वेगळी.सगळ एकत्र करायच आणी कोफी पिल्याच समाधान मानायच.
थोड्याच वेळात आपण हैदराबादला उतरणार अशी अनोउंसमेंट झाली, विमानाचे पंख वर उचलले गेले आणी उंची कमी होवू लागली. खालचे ढग जवळ येवू लागले आणी विमाना भोवती धुक जमा होवू लागल. ढगातुन खाली उतरल्यावर पुन्हा ती रांगोळी नयन सुख देवू लागली, अलिफ़ लैलातल्या जिन प्रमाणे खलील वस्त्या मोठ्या होवू लागल्या. ढगातुन गळून येणारया किरणामुळे तो देखावा अतिशय सुन्दर दिसत होता. पुन्हा ते तीव्र वळण घेतल गेल आणी चारही बाजूने ती रांगोळी पहायला मिळाली. वेग आणी उंची झपाट्याने कमी होत होती बिल्डिंगी, रस्ते, मोटार गाड्या मोठ्या होवू लागल्या, मुंग्यांची माणसं झाली आणी धाव पट्टी वर विमान आल, अचानक एक धक्का बसला आणी विमानाचा आणी जमिनीचा तब्बल तासाभराने संगम झाला. धाव पट्टी वर विमान पळत होत. ब्रेक लागले आणी गाड़ी प्लेटफॉर्म ला लागली. ' हैदराबाद ला तुमचे स्वागत , जेट एअर वेज ने प्रवास केल्याबद्दल धन्यवाद " हे वाक्य हवेत शिरताच विमान थांबल आणी सर्व लोक सामान घेवून पटापट बाहेर पडू लागले. आम्ही पण बाहेर पडलो, विमानातल स्वछता गृह आपण पाहिलच नाही.... रुख रुख लागुन राहिली, मग विमानतळावर उतरून ती रुख रुख ' ओली ' केली. एका मोठ्या बेल्ट वरून आमच्या ब्यागा बाहेर आल्या, ट्रोली इथही होती पण त्याला तो फ्लेपर नव्हता, मी तो फ्लेपर शोधत होतो, थोडक्यात ही गाडीच गावठी होती बिना ब्रेक ची..., शेवटी मीच पूर्ण हैदराबाद कड़े तो गावठी पणाचा कटाक्ष टाकुन माझ्यावर मुंबईत झालेल्या प्रकाराचा वचपा काढला.....
राहुल तिळवे
पंकजकडे हैदराबादला जायच होत. त्याने विमानाच टिकिट काढल होत. हैदराबादला मासे मिळत नाहीत म्हणून मुंबईचे मासे तिथे नेवून खावेत अस ठरल होत. त्याची खरेदी झाली आणी ' मोहरी आणी पापलेट 'हे नवे पाहुणे आमच्याबरोबर विमान प्रवासाला तयार झाले. विमानात बसण्याचा योग आहे अस म्हटल्यावर ज़रा खिश्याला कापूनच आले .आल्या आल्या त्यांची चांगलीच सरबराइ झाली . मी मम्मी पप्पा आणी मावशी असे आम्ही ४ जण निघालो होतो. मुंबई म्हटली की गर्दी ही आलीच. गर्दीतून लटकत आम्ही घाटकोपर गाठल. टेक्सीला साद घातली आणी ' डोमेस्टिक एयरपोर्ट हं, नही तो इन्टरर्नशनल ले चलेगा ', अस त्या मळकट टेक्सीवाल्याला जरा रुबाबात सांगितल. अर्थात विमानतळावर जाणारे म्हणजे आयतेच चालून आलेले बकरे अशी त्याची समजूत असल्याने माझा हां रुबाब मला १६० रुला पडला. बाहेरच उभ्या असणार्या ट्रोलीवर आमच सामान चढ़ल आणी मोठ्या मुश्कीलीने ट्रोली ढकलत आम्ही विमानतळात शिरलो . मला नंतर कळल की त्या ट्रोलीच्या वर एक फ्लेपर असतो आणी तो दाबल्या शिवाय त्या ट्रोलीचा ब्रेक्क सुटत नाही. मी ब्रेक लावलेल्या स्थितीत ती ट्रोली महत्प्रयासाने ढकलत होतो. नवखेपणाचा पहिला फटका. तिथल्या काही लोकांनी ' काय गावठी आहे हा ' अश्या काहीशा नजरेने पाहिल. तो फ्लेपर दाबुन गाडी रुळावर आली. मी चेक इन च्या काउंटर वर उभा राहिलो, तिथे असणारयानी मला सामान स्कैनिंग करणारयांच्याकडे पाठवल. पुन्हा त्याच नजरा.. सामाना बरोबर हँड्स ब्यागा पण तिथे ठेवल्या, ते मशीन फक्त मोठ्या ब्यागा खातं हे तेंव्हा कळल. मागे उभ्या असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल.... टिकिट काउंटर वर सुन्दर मुली का बसवतात... " विंडो सिट हवी, मधली नको " ही इंग्लिश मध्ये घोकून पाठ केलेली वाक्यं विसरलो आणी एकाच विंडो सिट आणी बाकीच्या मागच्या मधल्या जागा.. गळ्यात पडल्या.
पुढे आणखी सिक्युरिटी चेक, इथ तरी त्या नजरा नको अस ठरवून सुद्धा आमच्या कडच्या पिशव्यांवर ते कसलेसे टैग लावायचे राहून गेले, अश्या नवख्यांची त्याना सवय असल्याने त्यांनी आम्हाला टैग दिले आणी आमच्या सामानावर बांधून आमच्यावर उपकार केले.
बोइंग ९ डब्ल्यू ४५१ नं च हैदराबाद ला जाणार विमान स्टेशन वर लागल्याची घोषणा झाली. आमच टिकिट पुन्हा चेक झाल आणी आम्ही एका बस समोर उभे राहिलो. पैसे भरलेत ना भरपूर मग स्टेंडिंग जायच कशाला ? बस सोडली, पुढची बस पुढ्यात येवून उभी राहिली, रेल्वेत जागा पकडतात तश्या घाइ घाइने जागा पकडल्या. त्या गाडीत जेमतेम ५ - ६ च जागा होत्या आणी आम्हाला जागा मिळाल्याने धन्यता वाटली. मागे उभे असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल. ५ मिनिटात विमान दृष्टीपथात अल आणी बसचा दरवाजा खाडकन उघडला गेला.आम्ही विमानाकडे पोहचलो, त्या नील आर्मस्ट्रोंगला चंद्रावर पहिलं पाउल ठेवताना जस वाटल असेल तस मला वाटल. २० ए ,बी, सी, डी मी जागा शोधल्या. सिट बेल्ट हा आणखिन एक त्रासदायक प्रकार, एका बाजुच्या पट्ट्यामध्ये दूसरी बाजू घुसवली , जिथून म्हणुन घुसवता येइल तिथून, ती आत ढकलली तरी ती अडकेचना, मग मी मागुन पुढून खुप प्रयत्न केला पण काही केल्या ती अडकेना. शेवटी खुट झाला आणी मी बांधला गेलो. आता बांधल तर खर पण उघडायच कस ? चक्रवृहात अडकलेल्या अभिमन्युच्या वेदना अनुभवल्या. त्या फ्लेपरला फटकावल तर त्याचा वरचा फ्लापर वर आला आणी मी चक्रव्यूह भेद्ला. गाडी म्हणजे विमान हलल. आमच्या बाजुच्या विंडो सिट वर कुणीही नव्हता आणी गाड़ी सुटली तेंव्हा कुणी येणार नाही अस म्हणत मी ती सिट पटकावली, पप्पान्नी मग मागची एक विंडो सिट पटकावली. लोकांच्या नजराना भिक न घालता आम्ही पहिल्या विमान उड्डाणाला तयार झालो.
विमान हवाइ पट्टी वर येवून थांबल. कानात कापसाचे बोळे गेले, हवाइसुन्दरींच्या हातातून पेपरमीन्ट च्या गोळ्या घेतल्या. पुन्हा खर खर सुरु झाली आणी विमानाने वेग घेतला, काही सेकंदात वेग भरमसाट वाढला आणी आम्ही जमिन सोडली. काही क्षणात ' अरेबियन नाइट 'च्या अलिफ़ लैलात शहर, माणसं जशी लहान होतात तशी ही मुम्बापूरी लहान झाली. मोठाल्या बिल्डिंगी गाड्या क्षणात पायाने चिरडून टाकाव्या इतक्या लहान झाल्या. थोड्याच वेळात मुंग्या मोठ्या वाटाव्या इतक्या लहान झाल्या. अप्रतिम, सुंदर, काय तो देखावा डोळ्यात मावेचना तो मुंबई चा गोलाकार आकार, अगदी नकाशा पाहिल्याप्रमाने दिसू लागला. विमानाने तीव्र वळण घेतल आणी ते समुद्रावर आल. समुद्र चमचाभर पाण्यासारखा दिसू लागला, कुणीतरी रांगोळी काढावी तसे ते रस्ते झाडे झुड्पे, आणी डोंगर दिसू लागले, विमानाची उंची सातत्याने वाढत होती. थोड्याच वेळात आम्ही ढगांच्याही वर आलो होतो. ढगांच्या मधून ती सुंदर रांगोळी पहात होतो.
ते इंट्राफ्लाएट इंस्ट्रक्शन सुरु झाल होत. सिट बेल्ट, फुगवणारी पिशवी वगेरे, समजावून हातवारे करत सांगत होते. पेट पूजेसाठी काहीतरी आणल जात होत. वेज की नॉन वेज अशी विचारणा झाली, मी नॉन वेज मागवल. चिकन स्यांडविच, रसमलाई, आणी इटूकल्या पिटूकल्या बेचव इडल्या पदरात पडल्या. कोफिचे तर तिन तेरा वाजलेले. कोफी वेगळी, दूधपावडर वेगळी,आणी साखर वेगळी.सगळ एकत्र करायच आणी कोफी पिल्याच समाधान मानायच.
थोड्याच वेळात आपण हैदराबादला उतरणार अशी अनोउंसमेंट झाली, विमानाचे पंख वर उचलले गेले आणी उंची कमी होवू लागली. खालचे ढग जवळ येवू लागले आणी विमाना भोवती धुक जमा होवू लागल. ढगातुन खाली उतरल्यावर पुन्हा ती रांगोळी नयन सुख देवू लागली, अलिफ़ लैलातल्या जिन प्रमाणे खलील वस्त्या मोठ्या होवू लागल्या. ढगातुन गळून येणारया किरणामुळे तो देखावा अतिशय सुन्दर दिसत होता. पुन्हा ते तीव्र वळण घेतल गेल आणी चारही बाजूने ती रांगोळी पहायला मिळाली. वेग आणी उंची झपाट्याने कमी होत होती बिल्डिंगी, रस्ते, मोटार गाड्या मोठ्या होवू लागल्या, मुंग्यांची माणसं झाली आणी धाव पट्टी वर विमान आल, अचानक एक धक्का बसला आणी विमानाचा आणी जमिनीचा तब्बल तासाभराने संगम झाला. धाव पट्टी वर विमान पळत होत. ब्रेक लागले आणी गाड़ी प्लेटफॉर्म ला लागली. ' हैदराबाद ला तुमचे स्वागत , जेट एअर वेज ने प्रवास केल्याबद्दल धन्यवाद " हे वाक्य हवेत शिरताच विमान थांबल आणी सर्व लोक सामान घेवून पटापट बाहेर पडू लागले. आम्ही पण बाहेर पडलो, विमानातल स्वछता गृह आपण पाहिलच नाही.... रुख रुख लागुन राहिली, मग विमानतळावर उतरून ती रुख रुख ' ओली ' केली. एका मोठ्या बेल्ट वरून आमच्या ब्यागा बाहेर आल्या, ट्रोली इथही होती पण त्याला तो फ्लेपर नव्हता, मी तो फ्लेपर शोधत होतो, थोडक्यात ही गाडीच गावठी होती बिना ब्रेक ची..., शेवटी मीच पूर्ण हैदराबाद कड़े तो गावठी पणाचा कटाक्ष टाकुन माझ्यावर मुंबईत झालेल्या प्रकाराचा वचपा काढला.....
राहुल तिळवे
