रन वे नाइन

ट्रिप टू रन वे नाइन....
अप्रैसल ची वेळ, दर वर्षी प्रमाणे मुरली सरांना हुक्की आली कुठेतरी बाहेर फिरायची. दीपक आणी राकेश यांचे आप्रैसल्स झाले होते. घरी जाण्याची वेळ आणी ते म्हणाले " बाहर जाने का प्लान करो, कही चलते है.",
" प्लान तो अच्छा है पर कहा जाये ", दीपक.
" श्रीशैलम कैसा रहेगा ", मी.
" वहा तो २ दिन लगेंगे ", मुरली सर.
" मुझे तो कपडे धोने है ", त्रिलोकी.
" पर छुट्टी तो एक ही दिन है ", राकेश.
" फिर कहा जाये, रामोजी फिल्म सिटी, नेहरू झू पार्क, हुसेन सागर, बहोत बार गये है." दीपक.
" एक दिन कपडे मत धोना, बाद में धोना, फॅमिली के साथ जाना तो श्रीशैलम अच्छा है ", मी माझा घोड़ दामटवल.
" फॅमिली ??? ". मुरली सर.
" अकेले कैसे जाये ", विवाहित लोकांची मेजोरिटी होती.
" तुम लोग रन वे नाइन कभी गये हो ", मुरली सर.
" सुना तो बहोत है पर कभी गये नहीं" सर्वानी सुर लावला.
" मेरे घरके पास ही तो है, इस बहाने घर भी आ जाओगे". मुरली.
तारीख २७, मार्च महिना, ठरल जायच रन वे नाइन ला. गाड़ी करावी लागणार होती. ड्रायव्हर शंकर ला मेस्सेज गेला. एक नव्हे दोन गाड्या बुक झाल्या. दुपारी निघयाच होत. त्यामुळे त्रिलोकी ला कपडे धुता येणार होते. मजा येणार होती आणी एक दिवसात आटपणार होत सगळ. फिरायला मिळणार म्हणुन सगळीकडे आनंदी आनंद होता. रन वे नाइन म्हणजे काय त्याची चौकशी नेट वरून करून झाली. कुठे आहे ते पासून त्याचे रेट काय इथपर्यंत इथंभूत बातमी काढली गेली. आणी आम्ही सज्ज झालो.
दुपारी २ ची वेळ, मोबाइल वाजला, त्रिलोकी चा मिस कॉल होता, अर्थ होता की आम्ही येत आहोत. मग राकेशला मिस कॉल गेला, आणी आम्ही दोघे खाली उतरलो सहकुटुंब. रस्त्याच्या दुसरया बाजूला गाड़ी उभी होती. सिट ला उचलून आम्ही मागे बसलो. गाड़ी निघाली रन वे नाइन च्या दिशेने. मेद्चल जिल्ह्यात नागपुर हाय वे वर एक अमुस्मेंट पार्क सारख एक ठिकाण आहे. इथे गो कार्टिंग, धनुष्य बाण, शूटिंग, रॉक क्लैम्बिंग, वगेरे खेळ आहेत, इनडोअर गेम्स पण आहेत. सर्वात आधी मुरली सरांच्या घरी जायच होत. दिपक आणी फॅमिली आधीच पोहचणार होते तिथे. तुषार आपल्या मैत्रिणीसोबत तिथेच येणार होता. मेहदीपटनम, लकडी का पुल, जुबिली हिल्स, सिकंदराबाद, करत गाडी मेद्च्ल ला लागली. हाय वे वरून पळू लागली. इथे वातावरण थोड रुक्ष होत. काटेरी झाड़ आणी झुडपे, उकाडा पण जाणवत होता. मुरली सरांच घर कुणाला माहित होत, पण मोबाइल ही इतकी मस्त गोष्ट आहे, त्याच्या सहारे आम्ही एक आलिशान सोसायटी समोर थांबलो. दोन बेडरूम ,होंल किचन बालकनी चा दुसरया माळ्यावरचा तो फ्लैट खरच खुप छान होता. दिपक,तुषार आधीच आले होते. दोन घोट पाणी पिवून आम्ही सगळे निघालो, मेन ठिकाणाकडे.
मुरली सरांच्या घरापासून जवळ असणार्या त्या रन वे नाइन च्या पाटीने आमच लक्ष्य वेधून घेतल. आमची गाड़ी त्या गेट समोर उभी राहिली. तिकिटे काढली गेली आणी एक कागदी पट्टा हातावर बांधण्यात आला. तो पट्टा हातावर वागवत आम्ही पहिल्या सफारी साठी सज्ज झालो. गो कार्टिंग म्हणे गेम च नाव, अंगावर तो घामट रेन कोट सदृश्य कोट चढ़वायचा डोक्यावर त्या वास वाल्या हेलमेटला बसवायच. एका मिनी गाडीतून सुसाट सुटायच. पैसे भरायचे माणशी २५० फक्त. ४ फेरया मारायच्या त्या नागमोडी रस्त्यावरून. रुजुता पहिली सुटली आणी सूटताच आपटली सरळ एका नागमोडी वळणावरच्या कड़ेला ठेवलेल्या टायरना. वेग जास्त नव्हता म्हणुन बर... मी मागुन सुटलो. अकसेलेटर वर पाय दाबुन अगदी सुसाट.. जणू गाडीला ब्रेक्क नाहीच. तीव्र वळणावर माझी मात्र ' सु ' टली. थोडक्यात वाचलो. इतक्या जवळून ते टायर पाहिले की काय सांगू.... २ फेरया झाल्या आणी तो लास्ट लेपचा बोर्ड दाखवायला लागला. मी खुणेने आणखी २ लेप उरलेत अस त्याला चालत्या गाडीवरून दाखवल. ३रि फेरी झाली आणी त्याने फिनिश ची पाटी दाखवली. मी तिकडे लक्ष्य न देता गाड़ी दामटवली. लास्ट लैप पूर्ण केला आणी अंगावरचा आधीच घामट असलेला कोट आणखिन घामट करून दिला.
' धनुष्यबाण कोण खेळणार ' अशी विचारणा झाली. सर्वांचे हात वर गेले. १५० रु माणशी.... हात परत खिश्यात.... " संदीप देगा पैसा " कोणीतरी म्हटल मग परत हात बाहेर आले...अर्थात संदीप ने टिकिट काढल तरी नंतर आम्हाला द्यावे लागणार होते पैसे. पावल वळली त्या लक्ष्य वेध च्या गोलाकार चित्राकडे. " पहिला मैं SSS " झुम्बड़ उडाली एकदम. मुरली सर बालाजी आणी त्रिलोकी गायब झाले कुठेतरी ??? कुणीतरी म्हटल की त्याना म्हणे तहान ( ?? ) लागली. " अरे ५ तो बज रहे है , इतनी जल्दी क्या है प्यास बुझाने की ", मी.
" एक बार में कितने बाण मिलते है " दिपक.
" आठ,", " और अगर बराबर लगे तो कुछ बक्शीश मीलता है क्या ", तिथे उभ्या असनार्याने ' हा काय कांटेस्ट आहे काय ' अश्या नजरेने पहिल. " अरे पहिले मारो तो सही ", दिपक ने मग धनुष्य बाण उचलला. अर्जुनाने जसा नेम लावला असेल त्या माश्या च्या डोळ्यावर तसा नेम लावला. दोरी ओढली आणी बाण सोडला. त्या बाणाने साष्टांग नमस्कार घातला आणी तो जमिनीवर नाक घासत गेला. " सुरवात में हम लोग हमेशा ऐसे ही नमस्कार करते है. " दिपक ने सावरल. दूसरा बाण पण पहिल्याच्या पावलावर पाउल ठेवून गेला. " अब वापस नमस्कार क्यों कर रहे हो ?" इति कुणीतरी. जरा जास्तच खाली जात होता म्हणुन दीपक ने इम्प्रोवायझेशन केल आणी बाण जरा वर नेम घरून मारला. आता मात्र तो त्या चित्रावर लागला. एकात एक असे ७,८ गोल होते वेगवेगळ्या रंगात. मधल्या लाल रंगावर मारल पाहिजे ना. दिपक चा नेम बरोबर ४थ्या गोलावर लागला. बाणाने त्या चित्राची एक पापी घेतली आणी तो जमिनीवर विसावला. ४थ्या बाणाने तीसुधा तसदी घेतली नाही त्याच या चित्राशी काय वैर होत देव जाणे. दिपक ने एका बाणाने चित्राशी स्पर्श केलेला पाहून धन्यता मानली. त्यानंतर तुषार, संदीप, आणी अंकित. अंकित ला तर बाण मारण्यापेक्षा फोटो काढून घेण्यात जास्त रस होता. फोटो च्या नादात त्याचा बाण सुटला आणी सर्व सीमारेषा ओलांडून तो पलिकडे एकदम जंगलात गायब झाला. " लेके आओ वो बान ", अंकित ने फर्मावल. " अब वो तो गुम गया है ", त्या पोरयाचा केविलवाना चेहरा पाहवेना. " अबे, ध्यान से मार बे, हमें भी तो खेलना है ". मी गुंडगिरी केली. बरेच बाण त्या चित्राला स्पर्श करून खाली पडत होते. राकेश ला ७ बाण मिळाले एक हरवला होता ना. बालाजी ताकदवान त्याचे ३ बाण चित्रात घुसले. एक तर २र्या पिवळ्या गोलात, सर्वांनी टाळ्या वाजवल्या. माझी पाळी आली, ७ बाणावर का समाधान मानायाच. मी म्हटल मला ८ बाण पाहिजेत. एक बाण दोनदा मारतो. सर्वांनी अनुमोदन दिल आणी मी पूर्ण ताकदिनिशी बाण मारला. सर्वात बाहेरच्या गोलावर लागला. मग एका मागुन एक असे ४ बाण मी चित्रात घुसवले अन टाळ्या मिळवल्या. नवा रिकॉर्ड केला. एक बाण तर लाल गोलात लागला होता. माझ हे कौतुक इन मिन तिन लोकांकडून झाल कारण धनुषबाण झाल्यावर सगळे रायफल चालवायला गेले होते. मुलानंतर आता मुलींची पाळी होती. एकीचाही नेम लागला नाही. बरेच बाण जमिनीशी स्पर्धा करत गेले. उलट सर्वानी धनुष्य बाणाची प्रत्यंचा ओढून हात दुखवून घेतले.
आता रायफल चालवायची होती. १२ बार एकावेळेस मिळत होते. इथे इम्प्रोवायझेशनला काही वाव नव्हता. दिसतच नव्हत की गोळी कुठे लागली ते. समोर एक छोटा कागद लटकत होता आणी कळतच नव्हत की गोळी कागदावर लागली की कुठे लागली. त्या तिथे उभ्या असणार्या मख्ख चेहर्याच्या माणसाच्या चेहर्यावरची माशी हलली की समजाव की गोळी कागदावर लागली आहे म्हणुन. प्रत्येक बार ओढ़ल्यावर त्या माणसाकडे चौकशी करायची " लगा लगा क्या, " तो मान नकारार्थी हलवून सांगे, " साल्या, स्वताला काय जेम्स बोंड समजतोस काय ". माझा तर एक पण नेम लागला नाही. धनुष्य बाणाचा हा रोबिनहुड आधुनिक शस्त्रासमोर हतबल झाला होता. रुजुताने मात्र त्या कागदावर दोन भोके पाडली. खर म्हणजे त्या मख्ख चेहर्याच्या माणसाच्या चेहर्यावरची माशी अजिबात हलली नव्हती पण जेंव्हा तो कागद घेवून आला तेंव्हाच आम्हाला कळला तिचा पराक्रम. आता मी खुश होतो, पैसे वसूल झाले होते. मी धनुष्यबाणात तर हिने रायफल शूटिंग मध्ये प्राविण्य मिळवल होत. आता कुणी शत्रु आला तरी आम्ही दोघे मिळून त्याचा सामना करू शकत होतो. जुन्या शस्त्राने मी आणी नव्याने ती.
सूर्य मावळू लागला होता. आम्ही निघालो रेस्टोरंट कड़े. चहाची तलफ लागली होती. मुरली सर, बालाजी, त्रिलोकी यांचा अजुन पत्ता नव्हता. खुपच तहान लागली होती वाटत. आम्ही चहाने आमची तहान भागवली आणी इनडोर गेम्स कडे प्रस्थान केल. टेबल टेनिस, बिलियर्ड्स, एयर होकी, मूस बोंल वगेरे. दिपक ने तिकिटे काढली, माझ्या खिश्यातुन अजुन काहीही गेल नव्हत. मला इतर गेम मध्ये इन्तरेस्ट नव्हता. एक टेबल, दोन बाजूला दोन खेलाडू, एक चकती आणी दोन स्ट्राइकर. पलिकडच्या खेलाडू वर गोल करायचा, वेळ होती ३०० सेकेन्दाची. इथे मला खेळायाच होत. आधी वाटल की त्याच नाव मूस बोंल आहे. त्यामुळे त्याची दोन टिकिट काढली होती. नंतर कळल की त्याच नाव एयर होकी होत. मग टिकिट चेंज करून आणली. मी त्या गेमचा हात दुखेपर्यंत आस्वाद घेतला. मग थोड टेबल टेनिस, थोड बिलियर्ड्स वगेरे असच टाइमपाससाठी.
भूका लागल्या होत्या आणी रात्रीचे साडे आठ वाजत होते. मुरली सर आणी गैंग तहान भागवून गेम खेळायाला आले होते. आता निघायच ठरवून बाहेर आलो. गाडीतून निघालो एक चांगल्या होटेलाच्या शोधात. समोर हिरवागार गवती गालिचा त्यावर बऱ्याच फुलराण्या असलेला दीवाण ढाबा निवडला. गाडी पार्क करुन आत पोहचलो. एका मोठ्या टेबलावर पोहचलो आणी प्रस्थ माजवल. सर्वानी जोड़ी बनवली. फ़क्त मुरली सर बालाजी आणी त्रिलोकी ची त्रयी होती न शोभणारी...पनीर च्या भाज्या, रोट्या, आणी कर्ड राइस. त्या त्रयी च तहान भागवण अजुन चालू होत. जेवण येई पर्यंत आम्ही अन्ताक्षरी म्हणायच ठरवल. त्रिलोकी ने पहाड़ी भाषेत आणी आवाजात गाण म्हटल. अंकित ने फ़क्त कुठल्याश्या गाण्याच ध्रुवपद अर्धवट म्हटल. मग ठरल की कुठलही गाण म्हणायच. " सांग कधी कळणार तुला, भावः माझ्या मनातला ", माझ्या तोंडून शब्द फुटेना. मग मी लोकांना ऐकू जाव म्हणुन मोठ्याने म्हटल कसतरी, अर्थात दिपक - स्मिता सोडून कुणालाही काही कळल नाही आणी भसाडया आवजामुळे लोक गाण कधी संपेल अश्या रितीने पाहात बसले. त्रिलोकी त्यावेळेत पोट रिकाम करून आला. मुरली सरांनी सिगरेट विझवली. स्मिता ने मग त्याचा अर्थ समजावण्याचा प्रयत्न केला. " वो ऐसा है की, मेरे मन का भावः तुमको कब कळेगा, मतलब समझेगा ". पण रुजुताच्या " पल पल दिल के पास, तुम रहते हो " ने मात्र टाळ्या मिळवल्या. जेवण आल होत आणी हाता तोंडाची मारामारी सुरु झाली होती.
आता आम्ही बाहेर आलो होतो, पान खायची इच्छा झाली आणी ११ पान तयार झाली. पोलिसांच्या वँनला पाहून त्या भैयाने टपरी बंद केली आणी मागच्या दाराने आम्हाला पान दिल. एकमेकांचा निरोप घेवून गाड्या निघाल्या घराच्या दिशेने.