हैदराबाद सेंट्रल, जागा : नूडल बार, वेळ : रात्रीचे आठ - साडेआठ.
मुख्य कलाकार : राहुल आणी रुजुता.
सहकलाकार : वेटर १ ला, वेटर २ रा, व 'चीनी'कम, सोबत काही पाहुणे कलाकार.
राहुल :चल आज आपण सिझलर खायच का ?
रुजुता :हो चाSलेSल. ( आवाज जरासा बोबडा, तोंडात पाणी आलेलं )
राहुल :ते बघ तिथे नूडल बार, जायच ?
रुजुता :हं चला ( आवंढा गिळून )
दोघांची पावल नूडलबार कडे वळतात , दारावर एक 'चीनी' कम स्वागत करते. मिचमिचे जपानी 'सुज'मट डोळे, उंची चार ते पाच फुट जेमतेम, दात ओठां वर बाहेर येवून आराम करत असलेले.
चीनीकम :ह्यांलो सर ,हँव मेन्नी पिपल ?
राहुल :( स्वगत - आंधळी बिंधळी आहे की काय, दिसत नाही , डोळे जास्तच मिचमिचे झाले वाटत ) वुए आर टू .
रुजुता :बापरे किती हो ही गर्दी.
चीनीकम :कम हीर शर ,शीट हीर.( एका टेबलाकडे अक्खा हात दाखवत )
अस म्हणून तिने मेनू कार्ड आणून देते. टेबलावरचे रुमाल दोघांवर टाकते.
राहुल :ह्या मेनू कार्डवर सिझलर दिसत नाहीय.
रुजुता :ह्या दुसरया मेनू कार्ड मध्ये आहे बघा. ( दुसरंच एक कार्ड फडफडवत )
राहुल :हो हो दिसल.
रुजुता :इथ थंडी वाजतेय हो खूप.
राहुल :ते ए सी च डक्ट आपल्या डोक्यावर आहे बरोब्बर, त्यामुळे वाजते थंडी
रुजुता :दूसरीकडे बसुयात का.
बाजूचे लोक पण उठून दूसरी कड़े जातात. एका कोपरयात जागा असते.
राहुल :तिथे थंडी नाही वाजत बहुतेक. ( कोपरयाकडे बोट दाखवत )
रुजुता :जावुया का तिथं.दोघेही टेबल सोडून कोपरयातल्या टेबलाकडे जातात, मेनुकार्ड सोबत घेवून.
राहुल :बोंल काय हवय तुला. ( मेनुकार्ड उघडून पाहात )
रुजुता :पनीर सिझलर, मागच्या वेळी खाल्ल होतं ना तेच. मस्त होतं.
राहुल :मी तर बुवा नॉन वेज खाणार ( चिडवून दाखवत )
रुजुता :वेटरला बोलवा ना भूक लागली. ( पोटा वरून उगाच हात फिरवत )
मग वेटरला बोलावण जातं, त्यांची नुसती धावपळ चालली आहे, त्यांच लक्ष्यच नाही आहे. शेवटी एकाला पकडून ऑर्डर दिली जाते. अर्धा तास झाला आहे पण जेवणाचा अजुन पत्ता नाही .आता तर बाजूच टेबल पण चिडलं आहे. त्याना पण येवून ४५ मिनिटे झालेली असतात.
टेबलावरची बाई : वुई गेव ऑर्डर इन् फाइव मिनिट एंड वेटिंग फॉर फोर्टी फाइव मिनिट, इफ यु डिड नोट ब्रिंग इन् फाइव मिनिट, वि विल लिव
वेटर २ रा : आय विल चेक, मैम.
टेबलावरचा माणूस :टेल मी इज इट रेडी और नॉट SS ? ( आवाजात एक प्रकारची चिड असते, डोळे लाल झालेले असतात )
वेटर १ ला : रेडी सर ( घाबरत )
तो लगेच जावून जेवण आणतो. टेबल समाधानाने जिंकल्याच्या आविर्भावात जेवण वाढून घेतं.
राहुल :छे बाबा, *@#// काय चाललय ह्यांच, किती वेळ ( टेबलावर असणार्या कागदावर पेंसिलिने रेघोट्या ओढत )
रुजुता :कंटाला आला बाई ( लांबलचक जांभई देत )
राहुल :आपण ज्या टेबलावर बसलो होतो ना तीथे नविन बसलेल्यांच जेवून पण झालं
रुजुता :अरे हो ख़रच की
राहुल :ते इथे कोपरयात लक्ष्यच देत नाहित, हेलो ,कितना टायम लगेगा यार ( वेटरच बखोट पकडून )
वेटर १ ला :सर बस दो मिनिट
रुजुता :त्याच्यासारख ओरडायला पाहीजे ( बाजुच्या टेबलाकडे डोळे करुन )
बाजुच्या टेबलावरच जेवण सम्पत आलं आहे .
राहुल :थांब त्याला बोलावतो, क्या चल रहा है ,हम जाए क्या ( वेटर कड़े रागाने पहात )
वेटर २ रा :सर हो गया.
तो आत जातो आणी नॉन वेज सिझलर आणतो .
रुजुता :शी बाबा ...
राहुल :घे तू टेस्ट कर थोडं.
रुजुता :त्याने दोन्ही एकदम आणायला पाहीजे होतं ना.
राहुल :येइल तुझ पण, थांब ना जरा.
रुजुता :मि काय तुमच्या तोंडाकडे पहात राहू.
राहुल :नूडल खा तो पर्यंत तू, मी आपला फोडी खातो ( उजव्या हाताचा अंगठा वर करून ).
रुजुता :बर ( स्वगत - पनीर येवू दे मग बघा )
नॉन वेज सिझलर आता संपत आलं आहे . इतकी भूक लागली आहे की ते तळच कोबिच करपट पान पण खावुन टाकलं आहे. तरी वेज सिझलरचा पत्ता नाही.
राहुल :अबे क्या हुआ कब आयेगा तुम्हारा ऑर्डर ( येराझारया घालत )
वेटर १ ला :सर अभीतक नही दिया आपको ?
राहुल :क्या यार मतलब, मजाक चल रहा है क्या ?
रुजुता :आता अजुन किती वेळ लागणार काय माहीत.
अजुन १० मिनिटे वाया जातात एकमेकांच्या तोंडाकडे पाहात.
राहुल :चल जावुया तुझ्या नशिबात पनीर नाही बहुतेक ( चेहर्यावर एक खट्याळ स्मितहास्य, राग लपवण्याचा प्रयत्न )
आता वेटर २ रा आला आहे. राहुल त्याच्या कड़े रागाने पहातो तो कपळावर हात मारून घेतल्या सारख करतो आणी आत पळतो
रुजुता :केंसल करुया का ऑर्डर
राहुल :चल असच जावुया, पैसे त्या बाकी लोकान कडून घ्या म्हणावं .
रुजुता : चला
दोघे सरळ उठतात आणी बाहेर येतात. चीनीकम बाहेर उभी आहे
चीनीकम :गुड नैट सर
तिच्याकडे न पहाताच दोघे सरळ लिफ्ट मध्ये शिरले आणी ५ वा मजला गाठला .

इथे आत
वेटर १ ला :(हातात सिझलर घेवून ) ये दोनों कंहा गये ?
वेटर २ रा :टॉयलेट तो नही गए ?
वेटर १ ला :दोनों एक साथ ??
वेटर २ रा :रख देना टेबल पे, आके खा लेंगे
वेटर १ ला :कही भाग तो नाही गए ?
वेटर २ रा :@#!~? अबे धुंड उनको, पैसे नही दिये है .
वेटर १ ला :वो चीनीकम को पूछ जरा.
वेटर २ रा :ओ चीनी कम ,वो फ्रेंचकट वाला आदमी बाहर गया क्या ?
चीनीकम :या गोन (नाकात)
वेटर १ ला :मारे गए, अभी क्या करे.
वेटर २ रा :मैं बाहर देखता हु, चालु लोग #!!*@%
वेटर १ ला :इसका अब क्या करे ( थंड झालेल्या सिझलरकडे पाहात)
वेटर २ रा :मेरे सर पे डाल दे ( स्वताच्या डोक्यावर हात ठेवून )
आणी ते धुर सोडणार सिझलर थंडलर बनुन जातं. दोन्ही वेटर कपाळाला हात लावून मटकन खाली बसतात (अंधार होतो, पडदा पडतो )

स्वर्गसफर

२५ मार्च २००८
नाइट शिफ्ट झाल्यानंतर मी स्वर्गाच्या स्वप्नात बुडालो. मोबाईल जोरात ओरडला आणी दुपारी दोन च्या सुमारास मी तयारीला सुरवात केली. आय टी सी मध्ये आल्यानंतर नवीन लोकाना कम्पनिची माहिती देण्यासाठी एक कार्यक्रम आयोजित केला जातो त्याच नाव आहे " कन्नेक्ट २००८". मला आय टी सी त येवून जवळपास वर्ष झाल होत त्यामुळे तसा मी नवीन नव्हतो पण उशिरा ने मला या कनेक्टच आमंत्रण आल होत. अंगारकी संकष्टी असल्याकाराणाने माझा उपवास होता. तिकिटे तयार होती आणी त्यामुळे मी साबूदाणा खिचडी बनवायला घेतली.पण कुठे माशी शिंकली कोण जाणे त्या साबुदाण्याचे पीठ झाल आणी खिचडीचे मोदक पिठात रूपांतरण झाल. इथले साबूदाणे चांगले नसतात. ( नाचता येइना अंगण वाकडे ). ते तत्सम खिचडीरुपी पीठ खावुन, नव्हे पोटात ढकलून मी सामानाची बांधाबांध केली. संध्याकाळी ७ च्या सुमारास घर सोडल. यमाचा रेडा लकडी का पुल इथे उभा होता. मी ओफ्फिसात जावून माझे नाव नोंदवल. यमाच्या रेड्याला पहायला मी खुप उत्सुक झालो होतो. रेडा पेट्रोल पम्पावर चरत होता आणी रात्रि ९ च्या सुमारास हलणार होता. अर्थात भारतीय असल्याने तो साडेदहाला हलला. ते सुद्धा लोकांनी चाबुक मारल्यानंतर.... त्यानंतर तो पूर्ण हैदराबाद मध्ये फिरत राहिला इतर आत्म्यांना घेण्यासाठी. या वेळेस मी विंडो सिट बुक केली होती मला बाहेरचे ग्रह, तारे पहायचे होते ना. शेवटी एकदाच त्याने हैदराबाद सोडल आणी थोड्याच वेळात कानडीत काहीतरी त्या टी व्ही रूपी तोंडातून बडबडू लागला. अर्थात मला ' कन्नड़ बरुद इल्ला आणी कन्नड़ तिलुद इल्ला' होते. मी बाहेरचे नज़ारे पहाण्यास सुरवात केली. मम्मीचा फोन आला. तिने मला उपवास सोडायला सांगितल. त्या मोदाकाच्या पिठाने माझ्या अन्ननलिका चोक केल्याने मी काही खाण्याच्या परिस्थितीत नव्हतो. पण नावाला उपवास सोडण्यासाठी म्हणुन मी काही इडल्या विकत घेतल्या आणि त्या रेड्यावर बसून उपवास सोडला. पृथ्वीवरच्या प्रदुषणामुळे चन्द्र तारे काही दिसत नव्हते. रेडा उडू लागला आणी मी गाढ़ झोपी गेलो स्वर्ग पहाण्याच्या स्वप्नात .

२६ मार्च २००८
प्रातविधिसाठी रेड्यावर काही सोय नसल्याने पंचाइत झाली. कालच मोदक पीठ अन्ननालिकेच्या दुसऱ्या बाजूला पोहचून बाहेर येण्याचा आटापीटा करत होत्. भारतीय रेड्याना ही सोय का नसते काय कोण जाणे. तो जितका उशीर होइल तेवढी परिस्थिति हाताबाहेर जाणार होती. अकराच्या सुमारास रेड्याने मला स्वर्गाच्या प्रवेशद्वारापाशी सोडल. या भागाला बेंगलुरु मेजेस्टिक म्हणतात. मी आधीच ममताला फोन करुन माझ्यासाठी गेस्ट होंउस बुक करायला सांगितल होत्. आमच गेस्ट होंउस, पृथ्वी वरुन येणाऱ्या लोकांसाठी थांबण्याच ठिकाण. पण नेहमी प्रमाणे मला काही उत्तर तिच्याकडून मिळाल नव्हत त्यामुळे मी स्वताच एखादी रूम पहायच ठरवल. शहरात फिरू लागलो. माझी कन्डीशन फार ख़राब होती त्यामुळे मला लवकरात आसरा मिळणे आवश्यक होत. लवकरच मला एक रूम मिळाली आणी मी मोदक पीठ मोकळे केल. संध्याकाळी मेजवानी असल्यामुळे मी जेवणार नव्हतो. पोटात कावळे ओरडत होते आणी मी त्यांना शांत करत होतो. दुपारचे प्रातविधि करून मी आंघोळ आटपली आणी ४ वाजता बेंगलोर हेड ऑफिससाठी निघालो. रिक्शारूपी दिव्य अश्वावर स्वार होवून मी चंद्रगुप्ताच्या राजवाड्यात पोहचलो. काही अतृप्त आत्मे इथे ताटकळत होते. वेणुगोपाल पुप्पाला त्यातला एक. हाय हेलो झाल्यावर मी राजवाड्यात गेलो. इथे सांगण्यात आल की आणखिन एक रेडा सर्व आत्म्यांना स्वर्गात घेवून जाण्यासाठी तयार आहे. या स्वर्गाच नाव होत् ' विंडसर मनोर '. आय टी सी च्या होटल श्रुन्खलेतल हे एक ५ स्टार होटल आहे. ५ .३० ला रेडा हलणार होता पण हा सुद्धा ठरला भारतीय, ६.३० ला निघाला. सुधीर पिम्पळे आणी अनंत कृष्णन हे शेवटचे आत्मे होते. त्यांना यायला थोडा उशीर झाला होता, स्वर्गातल्या रस्त्यांवर खुप गर्दी असते ना त्यामुळे. रेडा बंगलुरुच्या हवेत उडू लागला. लवकरच तो स्वर्ग दृष्टीपथात आला. विंडसर मनोर ,एक भव्य जागा, आत जाण्यासाठी एक वेगळा रस्ता, एक महाराजाच्या वेशाताला द्वारपाल, ५ झेंडे , जे ते ५ स्टार दर्शवत होते ( नंतर आम्हाला आणखिन काही झेंडे दिसले त्यामुळे कळल की झेन्ड्याचा आणी स्टारचा काही संबंध नाहीय ) मग आम्ही सगळे एका मोठ्या होंल मध्ये जावून एका टेबलावर बसलो. आमचे फ़ूड डिविजनचे सी इ ओ नवरेसर आमची वाट पाहत होते. त्यानी मग एक आय टी सी बद्दल मोठ भाषण दिल आणी आत्म्यांचे बरेच प्रश्न सोडवले. आता सर्वाना मेजवानीची ओढ़ लागली होती. लवकरच भाषण संपल आणी सर्वे अतृप्त आत्मे तृप्त होण्यासाठी निघाले. पार्टी सुरु झाली आणी मी पण खुश झालो कारण गुरुवार १२ ला सुरु होणार होता आणी मला पण ती पार्टी अनुभवायची संधी मिळणार होती. जेवण मस्त होत वेगवेगळ्या प्रकारचे जिन्नस होते. वरुणदेवाने बाहेर येताना आम्हाला बाहेर येताना ओलं केल. मग भिजतच आम्ही त्या रेड्याला पहायला बाहेर गेलो. सर्व जण गाणी म्हणत ओरडत मजा करत चालले होते. बाहेरच्या अंधारात प्रखर दिव्याचे झोत टाकत रेडा निघाला होता त्या इगलटन गोल्फ रिसॉर्टच्या दिशेने, स्वर्गाची दूसरी बाजु. रिसेप्शन मध्ये जावून आम्ही चाव्यांचा ताबा घेतला. ह्या चाव्या आमच्या सोबत आता दोन दिवस राहणार होत्या. एथ पोहचल्यावर पहिली जागा जी शोधली असेल टी म्हणजे श्रुंगारगृह म्हणजे बाथरूम. दूसरी जागा म्हणजे शयनगृह. अचानक फोन वाजला आणी चन्द्रगुप्त महालात सकाळी नव्हे पहाटे ९ वाजता हजर रहण्यास सांगण्यात आल.

२७ मार्च २००८
सकाळी नव्हे पहाटे ९ च्या सुमारास हजर रहाण्यास सांगण्यात आल होत पण उठण्यास सर्वांना उशीर झाला आणी सगळे लेट झाले आम्ही सकाळी १० वाजेतोवर तयार होण्यासाठी प्रयत्नांची पराकाष्टा केली. जायच होत चन्द्रगुप्त महालात पण रस्ता भोजनग्रुहातुन जात होता. पेटपूजा म्हणजे सकाळचा नाश्ता ( कोण जाणे जेवायला मिळेल की नाही ) जेवणासारखा करून झाल्यावर देबाशीष नावाच्या शक्तिद्वारे चंदगुप्त महालाकढे ओढला गेलो. पहिला तास नवरे सरांचा होता पण त्यानी काल आमची भेट घेतली असल्याने हा वेळ मोकळा होता. वाटलं सर्वांना की आता मजा करुया पण तेवढ्यात तो संचालक यम् अवतरला आणी त्याने आमच्या वर टेस्ट पेपरचा बौम्ब टाकला. ७५ घणाघाती प्रश्न आणी म्हणे ४५ मिनिटात सोडवायचे, त्यासाठी एक स्पेशल प्राएझ ' पृथ्वी वर परत जावून विल्स लाएफ़ स्टाइल मध्ये १००० रु चे कपडे घ्यायचे' घोषित झाल. आम्हाला परत जायचे नव्हते आणी त्यामुळे कुणीही टी टेस्ट सिरिअसली घेतली नाही. पहिल्या पाचान्ना ही संधी मिळणार होती म्हणजे ५००० रु ते वाटणार होते. सर्वांना माहित होते त्या महागड्या विल्स लाएफ़ स्टाइल मध्ये १००० रु त चड्डी बनियान पण मिळणार नाही. टेस्ट सुरु झाली. खर तर आम्ही स्विमिंग पूल किंवा कुठे तरी फिरायला जायला मिळेल म्हणुन खुश खालो होतो पण यमाने आम्हाला पेपर दिला होता प्रुथ्विलोकात परत जाण्यासाठी. कोण तो मुर्ख असेल ज्याला आता इथून परत जायच असेल. ४५ मिनिटे संपली आणी पेपर काढून घेण्यात आले. पृथ्वीवरच्या ' कोन बनेगा करोड़पति ' च्या धरतीवर तो पेपर होता. स्वर्गातल्या लोकांनी ही आयडिया चोरली होती. मी याबद्दल चन्द्रगुप्ताकड़े तक्रार नोंदवायच ठरवल. चहाची वेळ झाली होती. चहानंतर पहिला तास सुरु झाला. सर्व पेंगायला लागले होते. चहा आतापर्यंत जरूरीचा झाला होता. फायनांस डिपार्टमेंट चे मुख्य हेमंत मलिक हा पहिला यक्ष होता. या स्वर्गाबद्दल आम्हाला सांगणार होते. त्यांनी मग आम्हाला ब्रांड बनवण्यासाठी काय करव लागत ते सांगितल. बिंगो सनफीस्ट वगेरे ब्रांड बनवण्यासाठी झालेल्या त्रासाची माहिती दिली. दोन तासाच्या माहिती नंतर आम्ही भोजनासाठी तयार झालो. आज गुरुवार असल्याने मला मांसाहार व्यर्ज होता. त्यामुळे मी गान्धर्वांच्या रांगेत उभा राहिलो वेज खाण्यासाठी. २० प्रकारचे जिन्नस ताट भरून घेतले.( त्या आधी मला विचारव लागल की कुठले पदार्थ वेज आहेत आणि कुठले पदार्थ ... आक थू ). काही नॉन वेज अतृप्त आत्मे ( कालच्या पार्टी नंतर अजुनही अतृप्त राहिलेले ) त्या रांगेत उभे राहिले जिथे ते मिळत होत... आक थू. स्वीट डिश त्या नंतर आइस क्रीम , वाव !! मी तृप्त झालो.
कविंदर सिंग वाट पाहत असल्याच बोलावण आल. खावुन चढवलेल्या काही किलोंसोबत आम्ही कसेबसे चंद्रागुप्त महालात पोहचलो. हा दुसरा यक्ष बिस्किट चा हेड आहे. बिस्किट मधल्या वाढीला वाव असल्याच सांगुन त्यानी अपल सेशन संपवल. पोटभर जेवल्याने जांभया येत होत्या. अतृप्त आत्मे झोपण्याच्या मुड़ मध्ये होते. २ तासांच्या त्या कंटाळवाण्या सेशनानंतर चहाची वेळ झाली. फारच आवश्यकता होती त्याची. प्रत्येक ब्रेक मध्ये आम्ही श्रुंगारगृहाला भेट देत होतो. अन्नमार्ग मोकळा करण्यासाठी...
शेवटच सेशन एच आर चे हेड अमिताव मुखर्जी यांच होत. तीसरा यक्ष, त्यांनी आमच्या एच आर च्या पालिसी बद्दल ( थोडक्यात स्वर्गात काय करायच आणी काय नाही याबद्दल) सांगितल. " उतरेकडच्या लोकांना दक्षिणे कड़े आणी दक्षिण लोकाना उत्तरे कड़े का पाठवता ?" कुणीतरी विचारल. काय उत्तर देणार होते ते ? शेवटी ३ तासांनी हा दिवस सम्पला. सरते शेवटी, यम अवतरला आणी त्याने ते टेस्ट बोम्बरचे बक्शीश कुणाला मिळणार ते जाहिर केल. उलट्या रितीने ५ नावे त्याने उच्चारली. मी त्यात ३ रा आलो होतो. त्यामुळे मला स्वर्गात स्थान मिळण आता कठिण होत. मला पुन्हा पृथ्वीतलावर परत जावून विल्स लाइफ स्टाइलमध्ये चड्डी बनियान घ्याव लागणार होत. विल्स लाइफ स्टाइल हे आय टी सी च आहे त्यामुळे आय टी सी फक्त इथेच बक्शीश देते हे बऱ्याच लोकांना हे माहित नव्हत.
आम्ही सुटलो होतो आणी मौज मजेचा सेशन सुरु होणार होता. मग आम्ही गोल्फ रिसॉर्टला एक चक्कर मारली आणी पोहण्याच्या तलावाकड़े गेलो. रात्री ८.३० ला आम्ही तलावात डूंबत होतो. मला पाहता येत नसल्याने मी फक्त पोहण्याच नाटक करत होतो. गटानगळ्या खात आणी भरपूर पाणी पित आम्ही वाटर पोलो खेळलो, खुप मजा केली पण लवकरच अंग दुखु लागल. मग सर्व रात्रीच्या जेवणासाठी गेले. मी आपला पुन्हा गांधर्वांच्या रांगेत उभा...
तिथे एक छोट मिनी थेटर होत. सन्डे नावाचा सिनेमा तिथे लागला होता. सर्व तो सिनेमा पहायला गेले आणी रात्री १२.३० ला झोपायला शयनगृह गाठल. टेलीफोनवरून एका देवदुताने उद्या सकाळी ९ वाजता चन्द्रगुप्त महालात येण्याचा निरोप दिला.

२८ मार्च २००८
सर्व प्रकारच अन्न म्हणजे चायनीज, मेक्सिकन, फ्रेंच, थाई वगेरे, जेवून पोटात गटार झाल होत. तो चिखल साफ़ करायला रात्री आणी सकाळी श्रुंगार गृहाच्या बर्याच फेऱ्या माराव्या लागल्या. शेवटी सकाळी ते सर्व साफ़ झाल नव्याने भरण्याकरिता...अस ठरवल होत की सकाळी लवकर उठून पाण्यात डूम्बायाच पण ते सुख आमच्या नशिबात नव्हत. आठ वाजता त्याच कालच्या देवदूता कडून फोन आला. मी हळूच म्हटल " यस सर ", आणी पुन्हा झोपलो. अर्थात उठायला उशीर झाला आणी भोजन गृहात पोहचेपर्यंत १०.३० वाजले. नाश्ता घाईघाईत झाला पण जेवणासारखा.. १५ प्रकारचे जिन्नस, चवीसाठी थोड़े थोड़े घेतले पण तरीही ते ताट भरल, कोर्न फ्लेक्स, केक, बटर, जाम, टोस्ट, भुर्जी, उकडलेल अंड, चवली उसल, उपमा,स्पगेटी, इडली, मेदुवडा, पेपर डोसा, आलू परोठा, साम्बार, चटनी, चहा ,कोफी, दूध,शेवटी कलींगडाचा आणी द्राक्षाचा ज्यूस. आता हा नाश्ता म्हणायचा की जेवण म्हणायच.
विक्रम पारिख, वाट पाहात होते अकरापर्यंत, ते आटा, मीठ, मसाला पावडर, वगेरे बनवणाऱ्या स्टेपलचे हेड आहेत. त्यानी मग स्टेपल बद्दल प्रेसेंटेशन दिल. सर्वानी त्याना प्रश्न विचारून भंडावुन सोडल. जेवणाची वेळ झाली होती. आज मात्र मी गांधर्वांच्या रांगेत उभा नव्हतो. आज शुक्रवार ना... आज मी जावून उभा राहिलो त्या दानवांच्या रांगेत. नॉन वेज खाण्यासाठी. खाताना फोटो सेशन केल गेल. नेहमी खाताना लोक का फोटो काढतात मला कळत नाही, तोंडाचा कन्सर झाल्यासारख वाटत. आमचे टॉप बॉस व्ही एल राजेश वाट पाहात असल्याचा निरोप आला आणी माझ अन्न अचानक पचलं...आणी माझी श्रुंगारगृहाची आणखिन एक वारी झाली. बुळकी रिकामी करुन आम्ही पळालो आमच्या टॉप बॉस च्या प्रेजेंटेशनसाठी. आम्हाला खुप टेंशन आल होत, न जानो त्यांनी आम्हाला त्या अतृप्त आत्म्यांच्या प्रश्नाना उत्तर द्यायला सांगितल तर. ते आम्हाला नावाने ओळखतात आणी आल्या आल्या त्यानी आमच्याकडे एक दृष्टीक्षेप टाकला, " एस तिलवे , नाऊ यु शुल्ड गीव प्रेजेंटेशन , व्ह्याय सो
लेट इन् कनेक्ट", पहिला बौम्ब...
" सुधीर, व्ह्याय यु आर नोट स्पीकिंग ". सुधीर ला क्लीन बोल्ड केल.
" वेणुगोपाल, व्हाट'स हप्पेनिंग इन् लीमेक , यु आर अल्सो टू लेट इन् कनेक्ट ". वेणु ची विकेट पडली.
" गुड आफ्टरनून आल, व्ह्याय माय सेशन दे केप्ट आफ्टर लंच आय डोंट नो, बट आय विल प्रोमिस यु आल डाट आय विल नोट लेट यु पीपल स्लिप ,व्हाट आर युअर क्वेस्चनस यु कैन आस्क नॉव अझ यु पीपल आर न्यू , आफ्टर कन्फर्मेशन आय विल आस्क क्वेस्चनस एंड यु हँव टू आंसर ." आम्ही आमची डोकी समोरच्या लोकांच्या खुर्ची मागे लपवली.
सर्व लोक प्रश्न विचारू लागले. " तुम्ही लोक चुप का तुम्ही पण प्रश्न विचारू शकता ". त्यांनी आमच्याकडे बोट केल.
" सर , व्ह्याय वुए आर पुत्टिंग अवर प्लांट ...." सुधीर ने हिम्मत केली. " फ़क्त विचारण्यासाठी म्हणुन विचारतोयस का प्रश्न ", त्याला बोलूच दिल नाही, सुधीर चुप एकदम... त्यांनी मग सगळे प्रश्न प्रेजेंटेशन मध्ये टाइप केले आणी २ तासांच प्रेजेंटेशन दिल आणी सर्व अतृप्त आत्म्यांच्या प्रश्नांन्ना उत्तरे देण्याचा प्रयत्न केला. भयंकर इंग्लिश... काही वाक्ये डोक्यावरून गेली. " नवा कंत्राटदार कसा निवडता" ह्या प्रश्नावर त्यांनी सुधीरला म्हटल " एस सुधीर, आंसर धिस एज यु आर सेटिंग अप् विथ न्यू कोन्त्रक्ट टू लक्ष्मी फूड्स", सुधीर लटपट... " सर अअअ !!!, अक्चुअल्ली फर्स्ट वुई आ.. आ.. आ..!!!! हँव टू सी अ अ अ !!! दयाट द कांट्राक्टर आ आ आ ...!!! ".
" फरगेट इट, आय विल एक्सप्लैन ". मग त्यांनी आपण कांट्राक्टर कसा निवडतो ते सांगितल. आधी आमच कांट्राक्ट असायच की आमचा माल बनवण्यासाठी जो खर्च येइल तो आय टी सी त्या कांट्राक्टरला देइल आणी कांट्राक्टरला सर्व हाताळाव लागेल, माणसे, मशीन, पावर वगेरे, पण आता मशीनरी आमची असते आणी बाकी त्यांच, एका मोठ्या सेशन नंतर वातावरण थोड हलक झाल, चहा बरोबर फोटो सेशन झाल.सर्व गोल्फ रिसॉर्ट च्या मैदानावर जमलो. त्या हिरव्यागार मैदानावर एक फोटो कैमरा बंद झाला. यमाकड़े सर्वांनी एक एक फोटोची मागणी केली. एकूण ४० फोटोंची ऑर्डर त्या फोटोवाल्याला मिळाली.
" किचन ऑफ़ इंडिया" च पुढच सेशन होत. डॉ विजय माल्या, त्याचे हेड. चहा नंतर सुद्धा झोप यायला लागली. ते प्रेजेंटेशन मधल्या ओळी फक्त वाचत होते. मजेची गोष्ट म्हणजे त्यांच्या त्या प्रेजेंटेशन मध्ये तारीख होती १ अप्रैल २००५, म्हणजे ३ वर्षा आधीची. अतृप्त आत्मांच्या प्रश्नाना उत्तरे देण्यात असमर्थ होते, लवकरच सर्वानी नाद सोडून दिला आणी एक छान झोप काढली. नंतर कुणीतरी कनेक्ट बद्दल कम्मेंट लिहिली की हे " किचन ऑफ़ इंडिया" च सेशन जेवण्यानंतर ठेवावे जेणेकरुन लोकांना चांगली वामकुक्षी करता येइल. दिड तासाच्या पोथी वाचनानंतर आम्ही बाहेर गेलो. इकडे तिकडे फिर, कुठे फोटो काढ वगेरे झाल्यावर पुढच्या सेशनला तयार झालो. सिएंचन बनर्जीच शेवटच सेशन होत. ते लोजिस्टिक आणी प्रोकुर्मेंटचे हेड आहेत. त्यानी मग लाखो आणी करोडोंचे खेळ केले. सप्लाय चेन म्हणजे काय ते सांगितल. आम्ही सगळे तर सेशन संपण्याची वाट पहात होतो. आज मात्र उशीर झाला, संद्याकाळी ७ ला आम्ही बाहेर आलो. आय टी सी अस लिहिलेला टी शर्ट सर्वाना वाटण्यात आला. स्वर्गातल वास्तव्य आता संपत आल होत. आम्हाला परत म्रुत्युलोकात जाव लागणार होत. तीथे परत पाठवण्यासाठी उद्या ३ रेडे येणार होते. पहिला सकाळी लवकर येणार होता. दुसरा दुपारी आणी तीसरा संद्याकाळी... मी काही लवकर परत जाणार नव्हतो म्हणुन मी शेवटच्या रेड्यावरून जायच ठरवल. फोटो वगेरे काढून त्या पूर्ण गोल्फ रिसॉर्टला चक्कर मारायची ठरवली होती पण जे ठरवल ते कागदावर रहात हा अनुभव नवा नाही. आज पण पोटात अपेक्षेप्रमाणे गटार झाल होतच. पण स्वर्गाची शेवटची मेजवानी तरी का सोडायची म्हणुन आम्ही रात्रीच जेवण घेतल. झोपण्याच्या आधी त्या छोट्याश्या चित्रपटगृहात ॐ शांति ॐ हा चित्रपट रात्री १२ ला झोपायला शयन गृहात गेलो. आज कुणी देवदूत नव्हता उद्या उठवायला. आम्हीच ठरवल उद्या पूर्ण गोल्फ रिसॉर्टला फिरायच. उद्या १२ पर्यंत वेळ होता सर्वांकड़े गोल्फ खेळण्यासाठी..

२९ मार्च २००८
एक्शन प्लान नेहमी कागदावरच रहातो हा नेहमीचा अनुभव मागे टाकुन सकाळी ८ ला उठून भ्रमण करण्यासाठी तयार झालो. भटकंती आणी सोबत मोबाइल वरून फोटो काढणे चालूच होते. गोल्फ रिसॉर्ट आणी गोल्फ नाही खेळला तर कसं. मग एक चेंडून्नी भरलेली टोकरी घेवून त्या गोल्फच्या काठीने गोल्फ खेळू लागलो. लवकरच ते चेंडू समोरच्या मैदानावर नाहीसे झाले आणी आम्ही परत पृथ्विलोकात जाण्याची तयारी केली. पहिला रेडा तयारच होता आणी सर्वे सामान बांधून बाहेर आले. एकमेकांचे फोन नं वगेरे लिहून घेण्याचा कार्यक्रम झाला भविष्यात कोंटेक्ट ठेवण्याच्या आणाभाका झाल्या. सर्वानी एकमेकांना मग प्रवासासाठी शुभेच्छा दिल्या. सुधीर आणी इतर बरेचसे अतृप्त आत्मे पहिल्या रेड्यावर स्वार झाले होते. शेवटच्या रेड्यासाठी आम्ही दोघेच उरलो. संजय कठिमारे आणी मी.. त्याचा आणी माझा जास्त सम्बन्ध आला नव्हता, " कब आयेगी गाड़ी " त्याने विषय काढला. " ३ बजे तो बोला है न ", मी. " आप कहा से हो " मी विचारणा केली आणी आतापर्यंत मी त्याच्याशी काहीच बोललो नसल्याच जाहिर केल. तो म्हटला, मुंबई, " मराठी आता है ", मी आश्चर्यचकित. " हो येत ना ". आमच्या पूर्ण मराठी गैंग बरोबर तो कसा नाही ह्याचा मला क्षणभर खेद वाटुन गेला. शेवटचा रेडा येई पर्यंत त्याच्याशी मराठीत गप्पा झाल्या. मला हेड ओफ्फिसला जाव लागणार होत माझी परतीची तिकिटे त्या ममताकड़े होती. ३ ला बरोबर रेडा आला आणी आम्ही ते रिसॉर्ट सोडलं. ट्रेफिक मुळे हेड ऑफिसला जायला तब्बल २ तास उशीर झाला. ममता कडून तिकिटे घेतली आणी कुच केल त्या बसच्या स्टार्टिंग पॉइंटकड़े. ह्या वेळच्या रेडयाच नाव होतं शर्मा ट्रेवल.. मी रात्रीच जेवण केल मला काय माहित त्या रेड्यावर जेवणाची सोय असेल म्हणुन. साडे आठला तो रेडा हलणार होता. आणी तो बरोबर वेळेत हलला. मी घरी परत निघालो. यावेळेस पण मला विंडो सिट मिळाली होती आणी तारे व ढगांचा आनंद मला त्यामुळे घेता येणार होता. हा रेडा " भूल भुलैया " नावाचा चित्रपट दाखवायला लागला पण लवकरच मला झोप लागली.

३० मार्च २००८
पहाटे " राजिव गाँधी इंटरनेशनल एअरपोर्ट - ५ की मी " हा बोर्ड पाहताच उठून बसलो.माझा सर्व सामान एकत्र केला आणी आराम घर ला उतरलो. रिक्शा ने घर गाठल.
एकूण काय हा एक संस्मर्णीय आणी मनमोहक अनुभव होता. इतर कुठल्याही ग्रुप पेक्षा आम्ही मराठमोळ्या ग्रुप ने जास्त मजा केली. इथले हे क्षण मी कधीच विसरु शकणार नाही. रोजच्या रूटीन आयुष्यातून एक वेगळा विरंगुळा मिळाला आणी आयुष्य पुन्हा प्रफुल्लित झालं.

माझा पहिला वहिला विमान प्रवास

माझा पहिला वहिला विमान प्रवास....
पंकजकडे हैदराबादला जायच होत. त्याने विमानाच टिकिट काढल होत. हैदराबादला मासे मिळत नाहीत म्हणून मुंबईचे मासे तिथे नेवून खावेत अस ठरल होत. त्याची खरेदी झाली आणी ' मोहरी आणी पापलेट 'हे नवे पाहुणे आमच्याबरोबर विमान प्रवासाला तयार झाले. विमानात बसण्याचा योग आहे अस म्हटल्यावर ज़रा खिश्याला कापूनच आले .आल्या आल्या त्यांची चांगलीच सरबराइ झाली . मी मम्मी पप्पा आणी मावशी असे आम्ही ४ जण निघालो होतो. मुंबई म्हटली की गर्दी ही आलीच. गर्दीतून लटकत आम्ही घाटकोपर गाठल. टेक्सीला साद घातली आणी ' डोमेस्टिक एयरपोर्ट हं, नही तो इन्टरर्नशनल ले चलेगा ', अस त्या मळकट टेक्सीवाल्याला जरा रुबाबात सांगितल. अर्थात विमानतळावर जाणारे म्हणजे आयतेच चालून आलेले बकरे अशी त्याची समजूत असल्याने माझा हां रुबाब मला १६० रुला पडला. बाहेरच उभ्या असणार्या ट्रोलीवर आमच सामान चढ़ल आणी मोठ्या मुश्कीलीने ट्रोली ढकलत आम्ही विमानतळात शिरलो . मला नंतर कळल की त्या ट्रोलीच्या वर एक फ्लेपर असतो आणी तो दाबल्या शिवाय त्या ट्रोलीचा ब्रेक्क सुटत नाही. मी ब्रेक लावलेल्या स्थितीत ती ट्रोली महत्प्रयासाने ढकलत होतो. नवखेपणाचा पहिला फटका. तिथल्या काही लोकांनी ' काय गावठी आहे हा ' अश्या काहीशा नजरेने पाहिल. तो फ्लेपर दाबुन गाडी रुळावर आली. मी चेक इन च्या काउंटर वर उभा राहिलो, तिथे असणारयानी मला सामान स्कैनिंग करणारयांच्याकडे पाठवल. पुन्हा त्याच नजरा.. सामाना बरोबर हँड्स ब्यागा पण तिथे ठेवल्या, ते मशीन फक्त मोठ्या ब्यागा खातं हे तेंव्हा कळल. मागे उभ्या असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल.... टिकिट काउंटर वर सुन्दर मुली का बसवतात... " विंडो सिट हवी, मधली नको " ही इंग्लिश मध्ये घोकून पाठ केलेली वाक्यं विसरलो आणी एकाच विंडो सिट आणी बाकीच्या मागच्या मधल्या जागा.. गळ्यात पडल्या.
पुढे आणखी सिक्युरिटी चेक, इथ तरी त्या नजरा नको अस ठरवून सुद्धा आमच्या कडच्या पिशव्यांवर ते कसलेसे टैग लावायचे राहून गेले, अश्या नवख्यांची त्याना सवय असल्याने त्यांनी आम्हाला टैग दिले आणी आमच्या सामानावर बांधून आमच्यावर उपकार केले.
बोइंग ९ डब्ल्यू ४५१ नं च हैदराबाद ला जाणार विमान स्टेशन वर लागल्याची घोषणा झाली. आमच टिकिट पुन्हा चेक झाल आणी आम्ही एका बस समोर उभे राहिलो. पैसे भरलेत ना भरपूर मग स्टेंडिंग जायच कशाला ? बस सोडली, पुढची बस पुढ्यात येवून उभी राहिली, रेल्वेत जागा पकडतात तश्या घाइ घाइने जागा पकडल्या. त्या गाडीत जेमतेम ५ - ६ च जागा होत्या आणी आम्हाला जागा मिळाल्याने धन्यता वाटली. मागे उभे असणार्यानी पुन्हा तेच लुक दिल. ५ मिनिटात विमान दृष्टीपथात अल आणी बसचा दरवाजा खाडकन उघडला गेला.आम्ही विमानाकडे पोहचलो, त्या नील आर्मस्ट्रोंगला चंद्रावर पहिलं पाउल ठेवताना जस वाटल असेल तस मला वाटल. २० ए ,बी, सी, डी मी जागा शोधल्या. सिट बेल्ट हा आणखिन एक त्रासदायक प्रकार, एका बाजुच्या पट्ट्यामध्ये दूसरी बाजू घुसवली , जिथून म्हणुन घुसवता येइल तिथून, ती आत ढकलली तरी ती अडकेचना, मग मी मागुन पुढून खुप प्रयत्न केला पण काही केल्या ती अडकेना. शेवटी खुट झाला आणी मी बांधला गेलो. आता बांधल तर खर पण उघडायच कस ? चक्रवृहात अडकलेल्या अभिमन्युच्या वेदना अनुभवल्या. त्या फ्लेपरला फटकावल तर त्याचा वरचा फ्लापर वर आला आणी मी चक्रव्यूह भेद्ला. गाडी म्हणजे विमान हलल. आमच्या बाजुच्या विंडो सिट वर कुणीही नव्हता आणी गाड़ी सुटली तेंव्हा कुणी येणार नाही अस म्हणत मी ती सिट पटकावली, पप्पान्नी मग मागची एक विंडो सिट पटकावली. लोकांच्या नजराना भिक न घालता आम्ही पहिल्या विमान उड्डाणाला तयार झालो.
विमान हवाइ पट्टी वर येवून थांबल. कानात कापसाचे बोळे गेले, हवाइसुन्दरींच्या हातातून पेपरमीन्ट च्या गोळ्या घेतल्या. पुन्हा खर खर सुरु झाली आणी विमानाने वेग घेतला, काही सेकंदात वेग भरमसाट वाढला आणी आम्ही जमिन सोडली. काही क्षणात ' अरेबियन नाइट 'च्या अलिफ़ लैलात शहर, माणसं जशी लहान होतात तशी ही मुम्बापूरी लहान झाली. मोठाल्या बिल्डिंगी गाड्या क्षणात पायाने चिरडून टाकाव्या इतक्या लहान झाल्या. थोड्याच वेळात मुंग्या मोठ्या वाटाव्या इतक्या लहान झाल्या. अप्रतिम, सुंदर, काय तो देखावा डोळ्यात मावेचना तो मुंबई चा गोलाकार आकार, अगदी नकाशा पाहिल्याप्रमाने दिसू लागला. विमानाने तीव्र वळण घेतल आणी ते समुद्रावर आल. समुद्र चमचाभर पाण्यासारखा दिसू लागला, कुणीतरी रांगोळी काढावी तसे ते रस्ते झाडे झुड्पे, आणी डोंगर दिसू लागले, विमानाची उंची सातत्याने वाढत होती. थोड्याच वेळात आम्ही ढगांच्याही वर आलो होतो. ढगांच्या मधून ती सुंदर रांगोळी पहात होतो.
ते इंट्राफ्लाएट इंस्ट्रक्शन सुरु झाल होत. सिट बेल्ट, फुगवणारी पिशवी वगेरे, समजावून हातवारे करत सांगत होते. पेट पूजेसाठी काहीतरी आणल जात होत. वेज की नॉन वेज अशी विचारणा झाली, मी नॉन वेज मागवल. चिकन स्यांडविच, रसमलाई, आणी इटूकल्या पिटूकल्या बेचव इडल्या पदरात पडल्या. कोफिचे तर तिन तेरा वाजलेले. कोफी वेगळी, दूधपावडर वेगळी,आणी साखर वेगळी.सगळ एकत्र करायच आणी कोफी पिल्याच समाधान मानायच.
थोड्याच वेळात आपण हैदराबादला उतरणार अशी अनोउंसमेंट झाली, विमानाचे पंख वर उचलले गेले आणी उंची कमी होवू लागली. खालचे ढग जवळ येवू लागले आणी विमाना भोवती धुक जमा होवू लागल. ढगातुन खाली उतरल्यावर पुन्हा ती रांगोळी नयन सुख देवू लागली, अलिफ़ लैलातल्या जिन प्रमाणे खलील वस्त्या मोठ्या होवू लागल्या. ढगातुन गळून येणारया किरणामुळे तो देखावा अतिशय सुन्दर दिसत होता. पुन्हा ते तीव्र वळण घेतल गेल आणी चारही बाजूने ती रांगोळी पहायला मिळाली. वेग आणी उंची झपाट्याने कमी होत होती बिल्डिंगी, रस्ते, मोटार गाड्या मोठ्या होवू लागल्या, मुंग्यांची माणसं झाली आणी धाव पट्टी वर विमान आल, अचानक एक धक्का बसला आणी विमानाचा आणी जमिनीचा तब्बल तासाभराने संगम झाला. धाव पट्टी वर विमान पळत होत. ब्रेक लागले आणी गाड़ी प्लेटफॉर्म ला लागली. ' हैदराबाद ला तुमचे स्वागत , जेट एअर वेज ने प्रवास केल्याबद्दल धन्यवाद " हे वाक्य हवेत शिरताच विमान थांबल आणी सर्व लोक सामान घेवून पटापट बाहेर पडू लागले. आम्ही पण बाहेर पडलो, विमानातल स्वछता गृह आपण पाहिलच नाही.... रुख रुख लागुन राहिली, मग विमानतळावर उतरून ती रुख रुख ' ओली ' केली. एका मोठ्या बेल्ट वरून आमच्या ब्यागा बाहेर आल्या, ट्रोली इथही होती पण त्याला तो फ्लेपर नव्हता, मी तो फ्लेपर शोधत होतो, थोडक्यात ही गाडीच गावठी होती बिना ब्रेक ची..., शेवटी मीच पूर्ण हैदराबाद कड़े तो गावठी पणाचा कटाक्ष टाकुन माझ्यावर मुंबईत झालेल्या प्रकाराचा वचपा काढला.....


राहुल तिळवे

त्रिलोकी एक अजब समीकरण

त्रिलोकी नाथ पंत.
हैदराबादची अनोळखी जागा, नविन कंपनी आणी नविन माणसे, कुणालाही ओळखत नाही, अश्या ठिकाणी ४ महीने एका छोट्याश्या मी खोलीत एकट्याने कसे काढले याच अजुन ही आश्चर्य वाटत आल आहे मला. कंपनीत मोठी घडामोड होणार होती. बऱ्याच जणांची ट्रान्सफर झाली होती आणी त्रिलोकी चा रूम पार्टनर अहमदाबाद ला चालला होता. त्यामुले मी तब्बल ४ महिन्यानी माणसात आलो होतो आणी त्रिलोकी सोबत रहायला बी इन आर अपार्टमेन्ट मध्ये शिफ्ट झालो होतो. त्रिलोकी नाथ पन्त, एक अजब समीकरण, सहा फूटाची उंच शरीरयष्टि, वजन जेमतेम पन्नास पर्यंत असाव. लांबुन पहाताना कपड्यांच्या आत कदाचित देह असावा असा वाटे पर्यंतच. बोलण्यात कुणालाही हार जाइल तर शप्पथ. वागण मात्र बरोबर उलट, बोले तैसा चाले त्याची वन्दावी पाऊले, च्या कल्पनांना छेद देणारा. त्याच्या साठी काही नवीन म्हण तयार करावी लागेल, बोले तैसे चाले त्याला त्रिलोकी कैसे म्हणावे.
" मुझे तो साफ़ साफाई बहोत पसंद है " म्हणेल आणी दिवसेंदिवस आंघोळ करणार नाही. " शुद्ध शाकाहारी खाना ही जीवन की गुरु किल्ली ", हे वाक्य हवेत विरताच चिकन घरात हजर होइल. " चलो यार, आज घुमने चलते है " अस म्हटल की समजाव की आज आराम करण्याचा मुड़ आहे. मी तर शेवटी त्याच्या बोलण्याचा उलट अर्थ लावून घेण्याची सवयच लावून घेतली होती. तो म्हणेल तस दुसरयाने कराव त्याने नाही. मी चिकन आणल की म्हणे " घर में ऐसे चिकन बनाना ठीक नहीं, पता है मेरे सपने में कल गंगा नदी आई थी, क्या भयंकर बाढ़ आई थी उसे, नाराज थी मुझपर ". " नहीं खाना है तो तू मत खा ", मी म्हटल. पुढच्याच दोन दिवसांनी तोच स्वत चिकन घेवून आला. मी त्याला म्हटल " अब गंगा नदी शांत है क्या, बाढ़ खत्म हो गयी लगता है, ज्यादा नुक्सान नहीं हुआ ना ". मला शांत बसवतय.
जेवण बनवण्यात हातखंडा, पण साहित्य मात्र राजे शाही हव बर का. गोडे तेल, ६० रु वालं छे, अजिबात नाही, " कभी शेर को घास खाते देखा है ? " अस म्हणुन मला चुप करणार. 'अमूल'च्या साजुक तुपात जेवण बनवणार, तांदुळ हवे तर ते बासमती, दिल्ली राईसच पाहिजे बाबा.काय म्हणता नुसती तुरीची डाळ... नाहीबा, उडीद, चणाडाळ, मुग, तुरडाळ, मसूर ह्या पंच डाळीची चिकट आमटी रोज पचवावी लागे. तुप, क्रीम, काजू बेदाणे, मी म्हणे असे भारी जिन्नस घेवून कसही जेवण बनवल तरी ते छानच लागणार त्यात विशेष काय ते.
जेवण बनवायची पद्धत एकदम भारी, माझी स्वयंपाक घरातली लुडबुड अजिबात खपणार नाही, मदत तर दूर राहिली, अर्थात माझ्या ते पथ्यावरच पडायच. मला आराम मिळायचा. समजा रात्री ९ ला जेवायाच आहे तर हे महाशय साडे आठ पर्यंत काही करणार नाही. मग अचानक अंगात वारं शिरल्यागत तडक कामाला लागणार. आधी डाळ बनवायची आणी मग भाताचा कुकर लावायचा. तुपाची फोडणी, कांदा टोमेटो हातानेच हातावरच कापून तुपात तडतडवणार, हे करताना म्हणणार " प्याज तो एक जैसा काटना चाहिए ", मी ह्याचा अर्थ नेहमी प्रमाणे उलट घेतो. हळद, मिर्चीपुड, मसाले, मीठ, वगेरे घालून कुकर लावला की त्याला आठवणार की कपडे धुवायचे आहेत पण हे काम काय आत्ताच करायला हवे ? कपडे धुण्याचा आवाज रात्रीच्या काळोखात घुमला आणी जोडीला कुकर ने ५ वेळा बोलावल की साबण्या हाताने शिट्टी ओढून काढणार, थोडा डाळीचा नेवेद्य भिंतीना वगेरे देणार, डाळ दुसऱ्या भांड्यात काढून त्याच कुकरमद्ये तांदुळ, अंदाजे, घेवून, धुवून त्यात ४ बोटं बुडवून पाणी घालणार. कुकर गैस वर आणी त्याखाली गैस चा नोब अगदी बाहेर येइपर्यंत फिरवून, त्याचा वणवा करणार. हे करुन पळणार बाथरूम मध्ये आंघोळीला. मोठ्याने " हर गंगे, भागीरथी ..." म्हणत अख्खा माळा गाजवणार. ५ मिनिटात कावळ्याची आंघोळ करून, 'भाताने मी शिजलो बर का' अस ३ शिट्ट्या मारून सांगितल की ओल्या हाताने कुकर ची वाफ काढून भाताची सुटका करणार. मग पुढच्या ५ मिनिटात देवाची पूजा... रोज त्याची ही अशी, कोंबडी कशी मागे कुणी लागल्यावर पंख फडफडवत गाव भर नाचते तशी, कसरत पाहून आम्ही जेवायला बसायचो. अर्थात नऊ चे सव्वा नऊ व्हायचे आणी जेवण पोटात जायच.
काही असल तरी माझ्या कठिन, खडतर पहिल्या ४ महिन्याच्या त्रासातून सुटका करणार्या ह्या त्रिलोकीला मी कधीही विसरु शकणार नाही. माझ त्या काळात कमी झालेल वजन वाढवण्यात त्याच्या हातच्या तुपातल्या डाळीचा मोलाचा वाटा होता....

रामोजी फिल्म सिटी

तारीख २२ जून २००९
रामोजी फिल्म सिटी ... तसा मी बऱ्याच वेळा जावून आल्यामुळे आज पुन्हा तीथ जाण्यात नाविन्य नव्हत. आई , अमु ला पहायच असल्यामुळे त्यांना दाखवण्यासाठी आज पुन्हा जायच ठरवल. रुजुताने काल इंटरनेट वरुन माहिती काढली होती आणी कुणा एका सागर नावाच्या ट्रेव्हल वाल्या कड़े टिकिट बुक केली होती. आज फक्त पैसे जावून द्यायचे होते. सकाळी नव्हे पहाटे आठ वाजता निघायचे होते. मागच्या अनूभवावरुन माहित होत की जेवढ़ लवकर जाता येईल तेवढ़ जास्त पहाता येइल. अर्थात जेवढ लवकर उठाव अस ठरवल जात तेवढ़ उशीर होतो हे त्रिवार सत्य आहे. आठच्या सुमारास घर सोडल. ' उपमा 'च नाश्ता बरोबर सोबत घेतला होता. घराबाहेर येताच बस मिळाली आणी आम्ही वाटेला लागलो अफजलगंजच्या. अफजलगंज बस स्टाप कुठला यावर एकमत न झाल्याने थोड पुढे उतरलो आणी पहाटेच्या नवूच्या रणरणत्या उनात मोर्निंग वाक झाला. तो सागर ट्रेवलवाला बंद होता, फोन केल्यावर त्याने बाजुच्या जुगनू नामक दुसर्याच ट्रेवल वाल्याकडे आमची रवानगी केली. त्याने पैसे घेवून एका विजिटिंग कार्डवर ४ माणसे असे लिहून दिले. केरळाला त्या कार्ड टिकिटकडे पाहून मला जसे वाटले होते तसेच मला आता वाटले. मी थोडा वेळ बूचकळ्यात पडलो. साडे नवु ला बस येते अस तो म्हणे, पण बस च कही पत्ता नव्हता. दहाला तो म्हणू लागला की बस आली. एका अळीच्या आकाराच्या बस मध्ये आम्ही शिरलो. त्या बस ने आम्हाला हैदराबाद दर्शन घडवल आणी आम्ही नामपल्लीला उतरलो, इथून एक मोठी बस निघणार होती. ही बस आधीच भरली असल्याने आम्हाला शेवटची सिट मिळाली. मी खाण्याचे पदार्थ घेवून आलो. बस सुटली पावणे अकराला. सकाळी झोप कमी झाल्याने की काय ?? मी मस्त ताणून दिल.
थोड्याच वेळात तो रामोजी चा बैनर दिसू लागला. बस शिरली त्या गेट मधून आत. टिकिट काढायच होत. बस चालवणारा सांगू लागला की आता म्हणे टिकिट काढून दुसऱ्या बाजूने यायच हीच बस आत घेवून जाणार. खाण्या पिण्याचे पदार्थ आत नेता येत नाहीत. आता आली पंचाइत.. आम्ही तर उपमा आणला होता. मी म्हटल की मी टिकिट काढून आणे पर्यंत तुम्ही खावुन घ्या उपमा. क्रेडिट कार्ड ने टिकिट काढल तिथे लाईन नव्हती. दोन घास उपमाचे खाल्ले असतील तर तो बस वाला घाई करू लागला नाईलाजस्तव आमच बोचक उपमा सकट त्या क्लोक रूम मध्ये ठेवाव लागल.
टिकिट चेक करून आम्ही दुसर्या बाजूने त्याच बस मध्ये चढलो. त्या बस ने आम्ही रामोजी फिल्म सिटी त पोहचलो. त्याने बस 'सिम्फोनी बस स्टैंड'ला उभी केली. पाई चालत आम्ही उरेका ला पोहचलो. उरेका हा प्रथम पड़ाव होता. इथून रामोजी सिटी टूर बस निघतात. लाईन लावून त्या लाल डब्यात चढलो.
रामोजी ची टूर निघाली. त्या प्लास्टर ऑफ पेरिस ची बनवलेल्या आभासी दुनियेत आमची बस फिरू लागली.मुंबई च्या गेट वे ऑफ़ इंडिया च्या आत आग्राचा ताजमहल आणी बाजूला अमृतसर च सुवर्ण मन्दिर. थोड पुढे हैदराबाद बंगलोर हाए वे, फक्त पाटी बदलायची की कुठलाही हाय वे बनतो तो. नंतर सिंगापूर, लन्दन, अमेरिचे सैर करून आम्ही परत भारतात आलो. फिरून तब्येत बिघडली म्हणुन एका होस्पितालत अडमिट झालो. फ्री इलाज करून एअरपोर्टला पोहचलो. इथे बस थांबली, आत जावून एअरपोर्ट फिरून चर्च मधून बाहेर आलो. एकाच बिल्डिंगला एका साइड ने हॉस्पिटल दुसऱ्या साइड ने चर्च तिसऱ्या बाजूने एअरपोर्ट आणी चौथी साइड लायब्ररी. बस ने आम्हाला मग कुपालू गुहे कड़े सोडल. त्या गुहेतून फिरून मग आम्ही पुन्हा बस मध्ये बसलो. ह्या बस ने आम्हाला हवा महलपाशी सोडल. कठपुतलीचा नाच पाहून आम्ही बस ने निघालो उरेका च्या दिशेने.
इथे अनेक प्रकारचे शो असतात. पहिला शो होता मोवी माजिक, हयात तिन शो होते, फ़िल्मी दुनिया, एक्शन थेटर , आणी रामोजी टॉवर. फ़िल्मी दुनिएत शिरताना रांग लावावी लागते. एका ९ सीटर बोटी सदृश्य वाहनातून फिरवतात, आत बाहुल्या होत्या आणी वेगवेगळे देखावे उभारलेले होते. ७ मिनिटात फिरून आल्यावर मग आम्ही गेलो एक्शन थेटर पहायला. इथे पण भली मोठी लाईन होती. १५ - २० मिनिटाच्या रांग प्रवासानंतर आम्ही आत शिरलो. आत एक मोठा टी व्ही होता. लोक रांगेत उभे राहून कंटाळलेले. बसु लागले तर तिथे उभ्या असणाऱ्याने सांगितल की बसु नका, मग परत सगळे उभे राहिले. टी व्ही वर रामोजीरावच भाषण आणी त्यानंर त्या उभ्या असणाऱ्या माणसाने एका मुलीची हिरोएन म्हणुन निवड केली आणी आम्ही सगळे आत गेलो. त्या मुलीला शोलेतल्या बसंती चे कपडे घालून स्टेज वर आणल. स्टेज वर एक बिन घोड्याचा टांगा होता. बाजूला दोन जण तो टांगा हलवत होते. तिला चाबुक देवून टांगा चालवण्याची एक्टिंग करायला सांगितल. ती बया हसत होती सारखी. नंतर त्या सिन मध्ये आवाज घातला गेला, बैक ग्रावुंड म्युसिक देवून शेवटी पूर्ण सिन दाखवला. मागे गुंड लागलेले आणी आमची ही हीरोइन मस्त हसत चाललेली पाहून सर्वे खुप हसले. तो माणूस म्हणे " देखो, शोले बनाना कितना कठिन है, इसलिए तो दोबारा न कभी शोले बनी ना कभी बनेगी ".
नंतर चा शो होता रामोजी टावर, पोटात कावळे ओरडत होते आणी आम्ही त्या टॉवर च्या रांगेत उभे होतो. अर्ध्या तासाने नंबर लागला. ती एक लिफ्ट होती, ३७ माळ्याची लिफ्ट समोर एक स्क्रीन. त्यावर आम्ही जणू वर चालले आहोत असा आभास. अचानक भूकंप झाला आणी लिफ्ट खाली पडू लागली. जितक्या वेगाने ती वर गेली होती तितक्याच वेगाने ती खाली आली. मस्त वाटल.
पोटातले कावळे शांत करण्यासाठी एका रेस्तोरंट मध्ये जावून सेल्फ सर्विस करून वेज कॉम्बो आणी चायनीज कॉम्बो रिचवला. पुढचा शो होता ' स्पिरिट ऑफ़ रामोजी' १५ मिनिटाच्या ह्या शो मध्ये नाच गाणी, जोकर चे माकडचाळे, वगेरे होत. त्या नंतर आणी शेवटचा चा शो होता स्टंट शो. साडे चार ला तो सुरु झाला. काऊ बॉय च्या धर्तीवर चा तो बोम्ब शो सर्वाना खुप आवडला. संद्याकाळचे ५ वाजत होते आणी त्या बस साठी साडे पाच ला त्या सिम्फोनीत जायच होत. फंडूस्तान फ़क्त उरल होत. अर्द्या तासात पटकन जावून येवू म्हणुन फंडूस्तान मध्ये त्या राक्षसाच्या तोंडातून आत शिरलो. टायटानिक पोज मध्ये फोटो काढला, माय फ्रेंड हनुमानासोब्त मोबाइल पाजळला. भोसुरात भयावह अनुभव घेतला. रेन डांस मध्ये अर्धवट भिजलो. तो बस वाला सारखा मोबाइल करू लागला, पहिल तर सहा वाजलेले. धावत पळत निघालो सिम्फोनी ला. त्याने पोहचल्यावर शिव्या घातल्या. एका कानने ऐकून दुसऱ्याने सोडून दिल्या. जी खुप मजा आली होती त्या पुढे त्या शिव्या काहीच नव्हत्या.
बस परतीच्या वाटेला लागली. शेवटच त्या रामोजीला डोळे भरून पाहून घेतल आणी त्याचा निरोप घेतला. बस पळू लागली हेदेराबादच्या दिशेने, वाटेत क्लोक रूम मधून आमच बोचक घेतल. आधी डबा उघडून बघीतला सुदैवाने उपमा ला काही झालेल नव्हत.
लवकरच हेदेराबाद आल आणी आम्ही '९४ यु' बस ने हेदेरगुडा गाठल. रागा होटेलात जेवून घरी पोहचलो.
रामोजी फिल्म सिटी माझी ही चौथी ट्रिप पण या वेळेस सुद्धा काहीतरी नविन पदरात पाडून घेतल्याच समाधान लाभल

रन वे नाइन

ट्रिप टू रन वे नाइन....
अप्रैसल ची वेळ, दर वर्षी प्रमाणे मुरली सरांना हुक्की आली कुठेतरी बाहेर फिरायची. दीपक आणी राकेश यांचे आप्रैसल्स झाले होते. घरी जाण्याची वेळ आणी ते म्हणाले " बाहर जाने का प्लान करो, कही चलते है.",
" प्लान तो अच्छा है पर कहा जाये ", दीपक.
" श्रीशैलम कैसा रहेगा ", मी.
" वहा तो २ दिन लगेंगे ", मुरली सर.
" मुझे तो कपडे धोने है ", त्रिलोकी.
" पर छुट्टी तो एक ही दिन है ", राकेश.
" फिर कहा जाये, रामोजी फिल्म सिटी, नेहरू झू पार्क, हुसेन सागर, बहोत बार गये है." दीपक.
" एक दिन कपडे मत धोना, बाद में धोना, फॅमिली के साथ जाना तो श्रीशैलम अच्छा है ", मी माझा घोड़ दामटवल.
" फॅमिली ??? ". मुरली सर.
" अकेले कैसे जाये ", विवाहित लोकांची मेजोरिटी होती.
" तुम लोग रन वे नाइन कभी गये हो ", मुरली सर.
" सुना तो बहोत है पर कभी गये नहीं" सर्वानी सुर लावला.
" मेरे घरके पास ही तो है, इस बहाने घर भी आ जाओगे". मुरली.
तारीख २७, मार्च महिना, ठरल जायच रन वे नाइन ला. गाड़ी करावी लागणार होती. ड्रायव्हर शंकर ला मेस्सेज गेला. एक नव्हे दोन गाड्या बुक झाल्या. दुपारी निघयाच होत. त्यामुळे त्रिलोकी ला कपडे धुता येणार होते. मजा येणार होती आणी एक दिवसात आटपणार होत सगळ. फिरायला मिळणार म्हणुन सगळीकडे आनंदी आनंद होता. रन वे नाइन म्हणजे काय त्याची चौकशी नेट वरून करून झाली. कुठे आहे ते पासून त्याचे रेट काय इथपर्यंत इथंभूत बातमी काढली गेली. आणी आम्ही सज्ज झालो.
दुपारी २ ची वेळ, मोबाइल वाजला, त्रिलोकी चा मिस कॉल होता, अर्थ होता की आम्ही येत आहोत. मग राकेशला मिस कॉल गेला, आणी आम्ही दोघे खाली उतरलो सहकुटुंब. रस्त्याच्या दुसरया बाजूला गाड़ी उभी होती. सिट ला उचलून आम्ही मागे बसलो. गाड़ी निघाली रन वे नाइन च्या दिशेने. मेद्चल जिल्ह्यात नागपुर हाय वे वर एक अमुस्मेंट पार्क सारख एक ठिकाण आहे. इथे गो कार्टिंग, धनुष्य बाण, शूटिंग, रॉक क्लैम्बिंग, वगेरे खेळ आहेत, इनडोअर गेम्स पण आहेत. सर्वात आधी मुरली सरांच्या घरी जायच होत. दिपक आणी फॅमिली आधीच पोहचणार होते तिथे. तुषार आपल्या मैत्रिणीसोबत तिथेच येणार होता. मेहदीपटनम, लकडी का पुल, जुबिली हिल्स, सिकंदराबाद, करत गाडी मेद्च्ल ला लागली. हाय वे वरून पळू लागली. इथे वातावरण थोड रुक्ष होत. काटेरी झाड़ आणी झुडपे, उकाडा पण जाणवत होता. मुरली सरांच घर कुणाला माहित होत, पण मोबाइल ही इतकी मस्त गोष्ट आहे, त्याच्या सहारे आम्ही एक आलिशान सोसायटी समोर थांबलो. दोन बेडरूम ,होंल किचन बालकनी चा दुसरया माळ्यावरचा तो फ्लैट खरच खुप छान होता. दिपक,तुषार आधीच आले होते. दोन घोट पाणी पिवून आम्ही सगळे निघालो, मेन ठिकाणाकडे.
मुरली सरांच्या घरापासून जवळ असणार्या त्या रन वे नाइन च्या पाटीने आमच लक्ष्य वेधून घेतल. आमची गाड़ी त्या गेट समोर उभी राहिली. तिकिटे काढली गेली आणी एक कागदी पट्टा हातावर बांधण्यात आला. तो पट्टा हातावर वागवत आम्ही पहिल्या सफारी साठी सज्ज झालो. गो कार्टिंग म्हणे गेम च नाव, अंगावर तो घामट रेन कोट सदृश्य कोट चढ़वायचा डोक्यावर त्या वास वाल्या हेलमेटला बसवायच. एका मिनी गाडीतून सुसाट सुटायच. पैसे भरायचे माणशी २५० फक्त. ४ फेरया मारायच्या त्या नागमोडी रस्त्यावरून. रुजुता पहिली सुटली आणी सूटताच आपटली सरळ एका नागमोडी वळणावरच्या कड़ेला ठेवलेल्या टायरना. वेग जास्त नव्हता म्हणुन बर... मी मागुन सुटलो. अकसेलेटर वर पाय दाबुन अगदी सुसाट.. जणू गाडीला ब्रेक्क नाहीच. तीव्र वळणावर माझी मात्र ' सु ' टली. थोडक्यात वाचलो. इतक्या जवळून ते टायर पाहिले की काय सांगू.... २ फेरया झाल्या आणी तो लास्ट लेपचा बोर्ड दाखवायला लागला. मी खुणेने आणखी २ लेप उरलेत अस त्याला चालत्या गाडीवरून दाखवल. ३रि फेरी झाली आणी त्याने फिनिश ची पाटी दाखवली. मी तिकडे लक्ष्य न देता गाड़ी दामटवली. लास्ट लैप पूर्ण केला आणी अंगावरचा आधीच घामट असलेला कोट आणखिन घामट करून दिला.
' धनुष्यबाण कोण खेळणार ' अशी विचारणा झाली. सर्वांचे हात वर गेले. १५० रु माणशी.... हात परत खिश्यात.... " संदीप देगा पैसा " कोणीतरी म्हटल मग परत हात बाहेर आले...अर्थात संदीप ने टिकिट काढल तरी नंतर आम्हाला द्यावे लागणार होते पैसे. पावल वळली त्या लक्ष्य वेध च्या गोलाकार चित्राकडे. " पहिला मैं SSS " झुम्बड़ उडाली एकदम. मुरली सर बालाजी आणी त्रिलोकी गायब झाले कुठेतरी ??? कुणीतरी म्हटल की त्याना म्हणे तहान ( ?? ) लागली. " अरे ५ तो बज रहे है , इतनी जल्दी क्या है प्यास बुझाने की ", मी.
" एक बार में कितने बाण मिलते है " दिपक.
" आठ,", " और अगर बराबर लगे तो कुछ बक्शीश मीलता है क्या ", तिथे उभ्या असनार्याने ' हा काय कांटेस्ट आहे काय ' अश्या नजरेने पहिल. " अरे पहिले मारो तो सही ", दिपक ने मग धनुष्य बाण उचलला. अर्जुनाने जसा नेम लावला असेल त्या माश्या च्या डोळ्यावर तसा नेम लावला. दोरी ओढली आणी बाण सोडला. त्या बाणाने साष्टांग नमस्कार घातला आणी तो जमिनीवर नाक घासत गेला. " सुरवात में हम लोग हमेशा ऐसे ही नमस्कार करते है. " दिपक ने सावरल. दूसरा बाण पण पहिल्याच्या पावलावर पाउल ठेवून गेला. " अब वापस नमस्कार क्यों कर रहे हो ?" इति कुणीतरी. जरा जास्तच खाली जात होता म्हणुन दीपक ने इम्प्रोवायझेशन केल आणी बाण जरा वर नेम घरून मारला. आता मात्र तो त्या चित्रावर लागला. एकात एक असे ७,८ गोल होते वेगवेगळ्या रंगात. मधल्या लाल रंगावर मारल पाहिजे ना. दिपक चा नेम बरोबर ४थ्या गोलावर लागला. बाणाने त्या चित्राची एक पापी घेतली आणी तो जमिनीवर विसावला. ४थ्या बाणाने तीसुधा तसदी घेतली नाही त्याच या चित्राशी काय वैर होत देव जाणे. दिपक ने एका बाणाने चित्राशी स्पर्श केलेला पाहून धन्यता मानली. त्यानंतर तुषार, संदीप, आणी अंकित. अंकित ला तर बाण मारण्यापेक्षा फोटो काढून घेण्यात जास्त रस होता. फोटो च्या नादात त्याचा बाण सुटला आणी सर्व सीमारेषा ओलांडून तो पलिकडे एकदम जंगलात गायब झाला. " लेके आओ वो बान ", अंकित ने फर्मावल. " अब वो तो गुम गया है ", त्या पोरयाचा केविलवाना चेहरा पाहवेना. " अबे, ध्यान से मार बे, हमें भी तो खेलना है ". मी गुंडगिरी केली. बरेच बाण त्या चित्राला स्पर्श करून खाली पडत होते. राकेश ला ७ बाण मिळाले एक हरवला होता ना. बालाजी ताकदवान त्याचे ३ बाण चित्रात घुसले. एक तर २र्या पिवळ्या गोलात, सर्वांनी टाळ्या वाजवल्या. माझी पाळी आली, ७ बाणावर का समाधान मानायाच. मी म्हटल मला ८ बाण पाहिजेत. एक बाण दोनदा मारतो. सर्वांनी अनुमोदन दिल आणी मी पूर्ण ताकदिनिशी बाण मारला. सर्वात बाहेरच्या गोलावर लागला. मग एका मागुन एक असे ४ बाण मी चित्रात घुसवले अन टाळ्या मिळवल्या. नवा रिकॉर्ड केला. एक बाण तर लाल गोलात लागला होता. माझ हे कौतुक इन मिन तिन लोकांकडून झाल कारण धनुषबाण झाल्यावर सगळे रायफल चालवायला गेले होते. मुलानंतर आता मुलींची पाळी होती. एकीचाही नेम लागला नाही. बरेच बाण जमिनीशी स्पर्धा करत गेले. उलट सर्वानी धनुष्य बाणाची प्रत्यंचा ओढून हात दुखवून घेतले.
आता रायफल चालवायची होती. १२ बार एकावेळेस मिळत होते. इथे इम्प्रोवायझेशनला काही वाव नव्हता. दिसतच नव्हत की गोळी कुठे लागली ते. समोर एक छोटा कागद लटकत होता आणी कळतच नव्हत की गोळी कागदावर लागली की कुठे लागली. त्या तिथे उभ्या असणार्या मख्ख चेहर्याच्या माणसाच्या चेहर्यावरची माशी हलली की समजाव की गोळी कागदावर लागली आहे म्हणुन. प्रत्येक बार ओढ़ल्यावर त्या माणसाकडे चौकशी करायची " लगा लगा क्या, " तो मान नकारार्थी हलवून सांगे, " साल्या, स्वताला काय जेम्स बोंड समजतोस काय ". माझा तर एक पण नेम लागला नाही. धनुष्य बाणाचा हा रोबिनहुड आधुनिक शस्त्रासमोर हतबल झाला होता. रुजुताने मात्र त्या कागदावर दोन भोके पाडली. खर म्हणजे त्या मख्ख चेहर्याच्या माणसाच्या चेहर्यावरची माशी अजिबात हलली नव्हती पण जेंव्हा तो कागद घेवून आला तेंव्हाच आम्हाला कळला तिचा पराक्रम. आता मी खुश होतो, पैसे वसूल झाले होते. मी धनुष्यबाणात तर हिने रायफल शूटिंग मध्ये प्राविण्य मिळवल होत. आता कुणी शत्रु आला तरी आम्ही दोघे मिळून त्याचा सामना करू शकत होतो. जुन्या शस्त्राने मी आणी नव्याने ती.
सूर्य मावळू लागला होता. आम्ही निघालो रेस्टोरंट कड़े. चहाची तलफ लागली होती. मुरली सर, बालाजी, त्रिलोकी यांचा अजुन पत्ता नव्हता. खुपच तहान लागली होती वाटत. आम्ही चहाने आमची तहान भागवली आणी इनडोर गेम्स कडे प्रस्थान केल. टेबल टेनिस, बिलियर्ड्स, एयर होकी, मूस बोंल वगेरे. दिपक ने तिकिटे काढली, माझ्या खिश्यातुन अजुन काहीही गेल नव्हत. मला इतर गेम मध्ये इन्तरेस्ट नव्हता. एक टेबल, दोन बाजूला दोन खेलाडू, एक चकती आणी दोन स्ट्राइकर. पलिकडच्या खेलाडू वर गोल करायचा, वेळ होती ३०० सेकेन्दाची. इथे मला खेळायाच होत. आधी वाटल की त्याच नाव मूस बोंल आहे. त्यामुळे त्याची दोन टिकिट काढली होती. नंतर कळल की त्याच नाव एयर होकी होत. मग टिकिट चेंज करून आणली. मी त्या गेमचा हात दुखेपर्यंत आस्वाद घेतला. मग थोड टेबल टेनिस, थोड बिलियर्ड्स वगेरे असच टाइमपाससाठी.
भूका लागल्या होत्या आणी रात्रीचे साडे आठ वाजत होते. मुरली सर आणी गैंग तहान भागवून गेम खेळायाला आले होते. आता निघायच ठरवून बाहेर आलो. गाडीतून निघालो एक चांगल्या होटेलाच्या शोधात. समोर हिरवागार गवती गालिचा त्यावर बऱ्याच फुलराण्या असलेला दीवाण ढाबा निवडला. गाडी पार्क करुन आत पोहचलो. एका मोठ्या टेबलावर पोहचलो आणी प्रस्थ माजवल. सर्वानी जोड़ी बनवली. फ़क्त मुरली सर बालाजी आणी त्रिलोकी ची त्रयी होती न शोभणारी...पनीर च्या भाज्या, रोट्या, आणी कर्ड राइस. त्या त्रयी च तहान भागवण अजुन चालू होत. जेवण येई पर्यंत आम्ही अन्ताक्षरी म्हणायच ठरवल. त्रिलोकी ने पहाड़ी भाषेत आणी आवाजात गाण म्हटल. अंकित ने फ़क्त कुठल्याश्या गाण्याच ध्रुवपद अर्धवट म्हटल. मग ठरल की कुठलही गाण म्हणायच. " सांग कधी कळणार तुला, भावः माझ्या मनातला ", माझ्या तोंडून शब्द फुटेना. मग मी लोकांना ऐकू जाव म्हणुन मोठ्याने म्हटल कसतरी, अर्थात दिपक - स्मिता सोडून कुणालाही काही कळल नाही आणी भसाडया आवजामुळे लोक गाण कधी संपेल अश्या रितीने पाहात बसले. त्रिलोकी त्यावेळेत पोट रिकाम करून आला. मुरली सरांनी सिगरेट विझवली. स्मिता ने मग त्याचा अर्थ समजावण्याचा प्रयत्न केला. " वो ऐसा है की, मेरे मन का भावः तुमको कब कळेगा, मतलब समझेगा ". पण रुजुताच्या " पल पल दिल के पास, तुम रहते हो " ने मात्र टाळ्या मिळवल्या. जेवण आल होत आणी हाता तोंडाची मारामारी सुरु झाली होती.
आता आम्ही बाहेर आलो होतो, पान खायची इच्छा झाली आणी ११ पान तयार झाली. पोलिसांच्या वँनला पाहून त्या भैयाने टपरी बंद केली आणी मागच्या दाराने आम्हाला पान दिल. एकमेकांचा निरोप घेवून गाड्या निघाल्या घराच्या दिशेने.